Pokémon Go – 2 maand later

Deze post verscheen eerst op Gamebrain

 photo pokemon_go_logo_zpsne2gcgv8.png

Release datum: 6 juli ( in België 16 juli 2016)
Ontwikkelaars: Niantic (en niet Nintendo)
Speelbaar op Android & iOs

Het is nu ongeveer twee maanden geleden dat de app uitgekomen is. Wees gerust, deze post is er geen over hoe je het spel moet spelen, want daar zijn er ten eerste al tig over geschreven (zoals hier) en ten tweede, ik vind het gewoon hartstikke moeilijk.

In de afgelopen maanden zijn er verschillende updates geweest. Functies werden er uit gehaald, aangepast en er terug ingestopt. Soms goed, soms slecht. Daarnaast kwam het spel ook vaak in het nieuws door massa’s mensen op 1 plek of door mensen die gewoon dom zijn en niet nadachten. Ondertussen kunnen we toch min of meer zeggen dat het nieuwe er wel vanaf is en er nu enkel nog de mensen spelen die fan zijn. Al zijn dat er nog steeds bijzonder veel. Maar iedereen is het nu wel “gewoon”.

Zelf ben ik geen Pokémon fan. Ooit een paar afleveringen gezien, maar dat komt dan ook alleen maar omdat mijn broer en een zus fan waren. Pikachu, Jiggly Puff, Meowth, Ash en Pokéballs zijn één van de weinige termen die ik ken. Toch ben ik fan van het spel. Het is leuk om Pokémon te verzamelen, er grappen over te maken met anderen en het maakt het wandelen tijdens de middagpauzes leuker.

Uiteraard zijn er nadelen aan de app. Het zuipt je batterij op 1, 2, 3 leeg en de logica achter de vangst van sommige Pokémon is soms héél ver te zoek. Onderstaande GIF toont dit perfect weer.

Of wanneer je net 2 of 5 kilometer wandelt en er een verdomde Rattata uit een eitje komt. Seriously? Onderstaande filmpje is van afgelopen woensdag. In het originele filmpje hoor je mij vloeken, maar ook hoe ik aan het wandelen was *ademuitademinademuit*. Dat was geen pretje om te horen, vandaar het vreemde muziekje.

Je hebt drie soorten mensen:

  1. “OMG speelt gij ook Pokémon GO? Welke heb jij ?? “
  2. “Zijt gij niet te oud voor Pokémon GO?”
  3. “Wandelen hé? Pokémon vangen bedoelde zeker.. Veel plezier”

Mijn eerlijke echte mening over soort nummer 2 houd ik voor mijzelf. Maar ik kan er wel kort over zijn, dit zijn voornamelijk mensen die niet tegen verandering kunnen en zich zelf te goed vinden voor de wereld.

Soort nummer 1 zijn natuurlijk de plezantste om tegen te komen. Behalve als ze niet op het verkeer letten en dus zichzelf en anderen in gevaar brengen. Of overlast veroorzaken (kijk maar naar Lillo die GAS-boetes zullen uitdelen aan mensen die overlast veroorzaken terwijl ze Pokémon GO spelen). Maar als je 100 spelers hebt, kom je er misschien 5 tegen die niet goed nadenken. (behalve in Lillo dus)

En soort nummer 3 vind ik ook wel een leuke soort. Een zus van me speelt het spel zelf niet, maar gaat graag met me wandelen als ik het spel wil spelen. Af en toe vraagt ze of we Pokémon gaan vangen. Of een collega die me een goede Pokémonvangst wenst als ik tijdens de middag ga vangen.

Je kan kiezen uit twee mogelijkheden om dit spel te spelen, ofwel ga je naar een plek waarbij een Pokéstop in de buurt is (in een park of op Café), ofwel ga je echt rondwandelen. Ik raad je het laatste aan, want zo zie je veel van de omgeving + geraken die eieren sneller uitgebroed 😉 Maar op Café gaan met vrienden is altijd gezellig.

Zelf ben ik dus een fan van het spel. Ik ben niet geobsedeerd dat ik het continu speel, maar ik vind het wel leuk om Pokémon te verzamelen. Een Gym heb ik nog niet gezien, maar ik hoop dit binnenkort toch echt eens te doen want ik ben toch al meer dan een maand voorbij level 5. Ik zit nu op level 13 in Team Valor. En jullie?

Pokémon Go – 2 maand later

#dezekeermoethetgewoonlukken

Sinds ik uit huis ben gegaan ben ik 10 kilo bijgekomen. Ik zit op het randje van de 15 kilo. En ik woog al teveel toen ik uit huis ging. Ondanks dat ik een groter budget had voor kleding en dus ook mooiere kleding kon kopen waarin ik me goed voelde, ben ik altijd blijven strijden met mijn gewicht.

Ik liep wel te verkondigen dat ik weken rond hetzelfde gewicht bleef, maar nu kan ik dat echt niet meer. Want het gaat op en af. Ik heb af en toe van die vreetbuien en da’s héél lastig. Zeker omdat mijn vriend regelmatig de Lidl binnenloopt om daar koekjes met chocolade te kopen. Of pudding. Nadien hoor ik die dingen mijn naam roepen.

Het afgelopen jaar heb ik al meerdere keren geprobeerd om op mijn eten te letten. En elke keer faalde ik. Wat wel pijn doet. In juni besloot ik om driemaal per week te gaan wandelen. Ik zou het elke dag moeten doen, maar da’s niet simpel. Ik vertelde wel héél wat mensen dat ik al een kilo was afgevallen. Maar die heb ik dus alweer dubbel-en-dik terug bijgegeten.

Ik schaam me voor wat ik allemaal in mijn lichaam heb gestopt de afgelopen weken. Niet normaal. Deels in mijn onderbewustzijn stress, deels misschien wel een verslaving aan het zoet. Mijn vriend vraagt ook veels te snel: “moet ik naar de winkel om iets te halen? Macaroni, lasagna, pizza, andere warme maaltijd?” en het is dan zo verleidelijk om te zeggen: “ja doe maar” en ondertussen in het zeteltje neerploffen.

En ook daarvoor schaam ik me. Af en toe zeg ik tegen hem: “vanaf nu terug beter eten”, maar dat houd ik een week of twee vol. Het is erg. Gewoon weg erg. Zondag bestelde ik bij Collect&Go enkel vlees, wat groentjes en fruit, een paar gezonde tussendoortjes en dat was het. Mijn vriend vroeg achter Leo’s maar ik zei dat die enkel in huis kwamen als hij die de volgende dag al mee naar het werk zou nemen. Maar hij heeft geen plaats op het werk, dus wilde hij die thuis laten. Mij kennende zou dat niet goed komen, dus kocht ik het niet. Beetje ontevredenheid van zijn kant, maar ik wilde het niet riskeren. Hij begreep het wel.

Want ik voel me echt niet goed in mijn vel. We praten over kinderen hebben, maar ik durf er eerlijk gezegd niet aan te beginnen vanwege mijn gezondheid. Schrik dat er straks iets gebeurd met het kindje, of dat het gewoon niet lukt. Maar ook schrik om naar een pretpark te gaan (want gaan die stoeltjes wel toe?).

Dus het is hoog tijd om er iets aan te doen. De stap om naar een diëtiste te gaan is voor mij te groot. Als ik na twee afspraken niet meer ga, dan is dat zo, die persoon zie ik toch niet meer terug. En daarom besloot ik een kwartier geleden om het neer te schrijven en op mijn blog te posten. Want hier lezen mensen mee die ik al iets langer ken dat die paar afspraakjes in het ziekenhuis.

Als ik 1,5 kilo per maand zou kunnen afvallen (in het begin gaat dat altijd sneller dan verder, zeker bij vrouwen), dan zou ik op een jaar tijd bijna 20 kilo kunnen afvallen. En dat wil ik proberen. Dus vanaf nu ga ik elke woensdag op de weegschaal staan en noteer ik mijn gewicht. Ik ga op mijn voeding letten, meer water drinken en als ik naar een feestje ga uiteraard de gezondere voeding kiezen dan de ongezonde (maar toch ook wel genieten).

Daarnaast ga ik vanaf nu ook elke werkdag ’s middags wandelen. Gedaan om eventjes naar huis te gaan tijdens de middag. Zodra ik 5 kilo afgevallen ben, zal het ma-woe-vrij ’s avonds wandelen zijn op een loopband en di-do tijdens de lunchpauze. Wie weet kan ik over een paar maanden weer beginnen met joggen. Maar first-things-first, vanaf morgen tijdens de middagen gaan wandelen en als het kan ook in het weekend. En volgende week + daarachter heb ik al Hellofresh besteld, omdat ik merk dat ik dankzij die gerechten ook evenwichtiger eet. Voorlopig 3 maaltijden per week.

#dezekeermoethetgewoonlukken

#dezekeermoethetgewoonlukken

Klein klein klein filmpje van Watson

Al vier jaar heb ik een digitale spiegelreflexcamera (ofwel DSLR) en maakte ik vooral foto’s. Maar het afgelopen jaar vond ik het leuker om filmpjes te maken. Ik stond begin deze zomer zelfs op het punt om de Canon G7X te kopen, om uiteindelijk te besluiten dat ik even goed met mijn DSLR kon filmen of de onderwatercamera.

Enkel, filmen met een DSLR is niet praktisch als je op reis bent. Toch wil ik het proberen. Dus vandaag zocht ik een Youtube filmpje op, leerde ik iets nieuws over mijn camera en speelde ermee. In dit geval was het slachtoffer Watson. Maar voilà, het resultaat van dit momentje hieronder. Bekijk het filmpje zeker in HD!

En nu die manuele focus onder controle krijgen 🙂

Video

Timelapse Middelkerke 30 juli 2016

Gisteren ging ik mijn zus opzoeken die twee weken aan de zee zit. Ze had al foto’s gestuurd van het uitzicht dat ze hadden, maar toen ik het in het echt zag, dacht ik wow. Ik hing de GoPro aan het raam en maakte onderstaande timelapse van 8u foto’s nemen (6 per minuut). Kijk zeker in HD!

Timelapse Middelkerke 30 juli 2016

Familiespel special – Qwirkle

Dit bericht verscheen eerst op Gamebrain.be.

Qwirkle - voorkantIk hoor je al denken, een gezelschapsspel op een gaming-website? Waarom niet? Tenslotte is dit een spel dat je alleen of met meerdere mensen kan spelen en probeer je te winnen. Er worden zelfs wedstrijden en bijeenkomsten gehouden om gezelschapsspellen te spelen, net zoals je dat bij DoTA 2 en League of Legends hebt. En geef nu zelf toe, na enkele spelletjes Rummikub en UNO ben je wel toe aan iets nieuws op vakantie. Daarnaast kan je met een gezelschapsspel een avond met vrienden op vrolijken, zonder de tv op te zetten en iedereen op zijn smartphone bezig is. Graag deel ik met jou de leukste gezelschapsspellen die je zeker eens gespeeld moet hebben. Lees verder “Familiespel special – Qwirkle”

Familiespel special – Qwirkle

Klein Karentje

Het afgelopen jaar hield mijn zus zich bezig met oude filmpjes over te zetten in digitale versie. Vorig jaar maakten we als verrassing voor mijn ouders enkele filmpjes na en goten we dat in 1 grote. Hier en daar wat knip-en-plakwerk, zorgde ervoor dat het leek dat mijn vader mee in het complot zat.

Het begon met een scène waar we ook onze nicht voor hadden ingeschakeld. Ons mama dacht dat het een foto was, tot ze na een paar seconden door had dat het om een filmpje ging. Door mijn knip-en-plakwerk wilde ze zelfs niet geloven dat ons papa er totaal niets mee te maken had. Uiteindelijk geloofde ze het wel. Missie geslaagd, filmpje was super 😀 Ik kan het helaas niet aan jullie laten zien, vanwege privacy enzo. Maar.. Afgelopen maand vroeg ik of ze dan ook oude videobanden over kon zetten naar digitaal toen ons mama riep: “oh ik heb nog enkele oude filmpjes op een tape staan.” Dus mijn zus heeft zo’n videoband omgezet en hierbij een filmpje van een klein meisje, dat een jaar en een maand was. 😀

Video

Stoppen met school.

Afgelopen weekend pakte ik mijn ERP om te studeren. Ik legde het weer weg en sprak met mijn vriend. Uren.

Maandagochtend ging het niet. Ik wilde niet gaan werken. Ik ging toch maar besloot dat ik die avond langs wilde gaan bij mijn ouders. Om te praten over wat ik dacht. Ik stuurde een sms naar mama en werd door haar uitgenodigd om te blijven eten.

Heel de maandag heb ik nagedacht en hoe dichter we bij 16u45 kwamen (dan is de werkdag gedaan), hoe meer overtuigd ik was: “ik stop”.

Uiteindelijk bij mijn ouders gezellig gegeten en vlak na het eten gooide ik het eruit: “ik wilde eigenlijk jullie mening maar ik heb al besloten dat ik gewoon stop met school. Geen examens.”

Ik was op. Er is door de school vanalles beloofd, dat uiteindelijk maar een heel klein beetje is uitgekomen. Ik heb met mijn gezondheid gesukkeld, ik heb dagen gehad dat ik liever mijn bed in bleef dan te gaan werken. Ik heb verscheidene keren zelf aan de alarmbel getrokken en alleen maar aan mezelf gedacht.

Ik voel me ook niet meer lekker in mijn vel en het idee dat ik nog twee keer door enorme stress zou moeten gaan. Nee, dat zag ik niet zitten.

Dus ik stop met school. Per direct.

En ik ga nu terug op mezelf focussen (als in terug beter gaan eten en hopen dat we tegen het einde van de zomer -5 kilo wegen – liefst meer maar we zien wel)

Stoppen met school.

CS:GO – Tetris + Studio 100

Ik speelde weer enkele spelletjes CS:GO met mijn zus en broer, waarbij ik een nieuwe term leerde en je het geluid van de tv hoorde.

CS:GO – Tetris + Studio 100

CS:GO – een familiespel?

Heel wat jaren geleden speelden we thuis, over ons thuisnetwerk, geregeld multiplayer-games. Speedy Egbert, Revolt, Midtown Madness, Age of Empires, … Samen met mijn 2 zussen en broer (mijn jongste zusje was, toen nog een baby/peuter) speelden we heel wat uurtjes. Af en toe werd het gezelschap vergroot door mijn neef die langs kwam (hoi Wolfer). Gezelschapsspelletjes waren toen niet populair in ons gezin (dat veranderde wel met de jaren). Nog een spel dat we vroeger vaak samen speelden, was Counter-Strike.

De afgelopen jaren was ik het een beetje uit het oog verloren. Tot eind vorig jaar een zus bij me bleef slapen. Zij liet mij een filmpje zien van Sovietwomble. Een Youtuber die verschillende reeksen onder de noemer “Random Bullshittery” heeft, waaronder Counter-Strike. Oh jongens wat heb ik daarmee gelachen. En nu nog. Door het zien van de filmpjes, kreeg ik weer zin om het spel te spelen. Via Steam kocht ik het spel aan (momenteel 13,99 EUR). Mijn stijl was roestig, ik was bar slecht en ik schaamde mij enorm. Ook was het zoeken hoe en wat. Het stak eigenlijk een beetje tegen, dat het zo slecht ging. Dus ik liet het even voor wat het was, maar ergens begin dit jaar begon ik opnieuw. De smaak had ik snel te pakken en ondertussen zit ik op 108 speluren. Inclusief misschien op een 2-3u afk zijn.

Ondertussen hebben al mijn zussen en broer het spel ook (sommigen eerder en sommigen later dan mij) en spelen we regelmatig (met de 1 al wat meer dan de ander) enkele games samen. Zoals vorige week. Toen speelde ik samen met mijn twee jongste zussen en broer een ronde Demolition. Nadien stopte mijn jongste zus, waardoor wij nog een ronde Competitive speelden. En die 2 spelletjes, die heb ik opgenomen, bewerkt en de leukste stukken opgeladen op Youtube (geïnspireerd door Sovietwomble). Ik ben benieuwd wat jullie er van vinden:

CS:GO – een familiespel?

Lille

Vorige dinsdag was ik op school uitstap in Lille waar we een hogeschool bezochten. En dat was eigenlijk, onverwacht, een plezante dag. Iedereen vulde elkaar perfect aan in het Frans. Want neen, niemand kon vloeiend Frans, van ons groepje. Er waren soms momenten dat ik met hen dubbelcheckte wat ze wilden zeggen. Zo was er een moment dat ze aan de Franse studenten vroegen of de vragen goed geschreven waren want ze waren gecontroleerd door de docenten. De Franse studenten keken alsof ze enorm veel medelijden hadden met ons en niet durfden te zeggen dat er toch wel fouten in de vragen stonden. Ik vroeg aan mijn klasgenoten wat ze wilden weten. Bleek dat ze gewoon wilde weten of de vragen goed waren, want de docenten ze nog moesten nakijken. Ik vertaalde de voorgedane situatie en er werd hard gelachen door de Franse studenten. 🙂

We gingen met hen ook eventjes de stad in.

 photo 2015IMG_5415-2_zpsmpeoo1k5.jpg

 photo 2015IMG_5439-2_zpsiv9xrk80.jpg

 photo 2015IMG_5429-2_zpsxyjwjz4v.jpg

 photo 2015IMG_5434-2_zpsdkvmvepq.jpg

 photo 2015IMG_5431-2_zpsk8lyhez1.jpg

 photo 2015IMG_5440-2_zpsdwtd4lbw.jpg

 photo 2015IMG_5441-2_zpsvxktvwni.jpg

 photo 2015IMG_5467-2_zpslde4jirp.jpg

 photo 2015IMG_5464-2_zpsg2msxuqc.jpg

 photo 2015IMG_5462-2_zpsxxnt5lyf.jpg

 photo 2015IMG_5461-2_zpse0ivqfmb.jpg

 photo 2015IMG_5447-3_zpszwnoilys.jpg

 photo 2015IMG_5444-2_zpsvefurkgd.jpg

Lille