Terug een blog-blog ...

Al langer speelde ik met het idee om mijn blog van Tumblr over te brengen naar een ander medium. Maar ik vond niet direct wat ik zocht. Grotendeels omdat ik met mijn hoofd bij Wordpress bleef hangen. En daar moet je betalen wanneer je je eigen domein naam wil gebruiken. Of zo begreep ik het toch.

In ieder geval, afgelopen weekend zocht ik op andere kenwoorden en keek ik ook naar andere mediums ipv Wordpress. Hallo Blogger !

Het redirecten van www.kavabo.be naar dit medium duurde even lang als al mijn posts van dit jaar van Tumblr over te kopiƫren, maar het is me gelukt. Net op tijd, want ik stond op het punt om mijn handdoek in de ring te gooien :)

De reden van wissel is voornamelijk omdat men bij Tumblr niet echt kan reageren onder de posts. Niet dat ik vaak reactie had, maar het idee dat mensen kunnen reageren is toch wel fijner.

Dus, ik heb weer een echte blog-blog, like in the good old days. :D
Deel het op:

Rotnacht

Gisterenavond ging ik slapen om 22.30u. Dan kon ik er vandaag zeker vroeg uit en een terug beetje oefenen om te lopen. Want dat doe ik sinds vorige week.

Om middernacht word ik wakker en moet ik dringend naar de wc.

Nadien begin ik te woelen in bed, armen die in slaap vallen, vervelend gevoel.

Om 3u word ik weer wakker, van het gevoel dat ik terug dringend naar de wc moet. Ik doe de deur open, merk dat het op de gang frisser is en dat voelt goed. Terwijl ik beneden kom, merk ik dat er iets meer aan de hand is. Mijn dijen doen zeer. Mijn buik doet zeer.

Ik zit toch even op de wc, maar val bijna om van de slaap. Ik ga naar de medicijnenkast en pak er een Buscopan Forte en een pijnstiller uit. In de kamer laat ik de deur open, want het is er echt veels te warm. Nadeel is wel, de katten komen onmiddellijk de kamer ingelopen. Watson begint te prrrr tot en met. Recht in je oor.

Ondertussen begint de pijn in mijn dijen en mijn buik erger te worden. En dan valt de realisatie. Wat als ik de afgelopen twee weken af en toe lichte bloedingen heb gehad en 2 pijnlijke steken in het begin heb gehad, door een eisprong ? Terwijl ik dit bedenk, puf ik de pijn weg met af en toe een kreun.

Het gevoel dat ik nu ervaar, doet me denken aan begin dit jaar, toen ik een miskraam kreeg. En vorig jaar, toen ik met pillen ervoor zorgde dat mijn baarmoeder een reset kreeg.

Terwijl ik dit schrijf, zit ik als een zombie achter de pc. Moe, maar ook misselijk. Ik wil graag iets eten, maar ik durf niet. Voorlopig geen pijn meer.

Maar het is wel een besef dat ik toch echt wel verder moet gaan met afvallen. Mijn lichaam is zoekende. En doet zijn best. Maar is nog niet 10% zoals het hoort te zijn.
Deel het op:

Laatste keer

Ik lig in bed. Wanneer ik mijn ogen toedoe, zal dit de laatste keer zijn als 29jarige. Want morgen, om 14u, is het 30 jaar geleden dat mijn mama en papa mijn kreetjes voor de eerste keer hoorden.

Het was toch wel een bijzondere dag vandaag. Ik heb niet veel gedaan, behalve opgeruimd in huis en games gespeeld. Maar ik heb er wel van genoten. Want morgen begint de gekkigheid.

Ik ben dan niet langer een twinter maar een dertiger. Dat is best een vreemd besef. Want dan zijt ge ineens even oud als uw tantes en nonkels toen ge kind waart. Maar het is totaal geen drama. Het is alleen vreemd om te bedenken dat ge 30 zijt.

Eerlijk, er is wel een traantje gevloeid. Zonet op de wc. Als afscheid van de vreemde maar toch wel super 10 jaar die ik beleefd heb als twintiger.. Morgen begin ik aan een nieuwe periode, met meer informatie over de grote wereld. Ik zal zaken anders aanpakken. En daar heb ik zin in.

Behalve de 3 kussen van collega’s morgen. Daar heb ik geen zin in. Kan ik dat melden in mijn mail? Dat ik daar geen behoefte aan heb? Ik vind dat altijd verschrikkelijk. Iemand kussen geven om hen met iets te feliciteren.

Soit. Ik ga mijn ogen nu sluiten.

Slaapwel.
Deel het op:

Vakantie

Net terug van een weekje Ardennen met familie.

Het was druk. De laatste 2 dagen waren voor mijn hoofdje er teveel aan. Al heb ik genoten van het samenzijn. En vooral, van tijd te spenderen met 2 kleine kindjes. Een baby van 7 maanden en een peuter van 2 jaar en 2 maanden.

Deze week was er wel eentje met een dubbel gevoel. Want ik had 7 maanden zwanger kunnen zijn. Dus elk moment dat ik met de 2 kindjes bezig kon zijn, heb ik dan ook met 2 handen gegrepen.

En ja, als je petekind een hele dag ‘nee’ tegen je zegt, dan voel je je even kut. Maar je snapt het wel. Er waren zoveel nieuwe indrukken en haar oma en opa waren er ook. Maar het voelde wel kut.

We zijn nu een dagje terug thuis, maar ik mis hen beiden. En ik kan niet wachten tot er hier ook babygeluidjes komen.
Deel het op:

10 dagen thuis

Afgelopen vrijdag mocht ik mijn out of office instellen. “Terug op dinsdag 07 mei.” Ik was best fier omdat ik hiervoor enkel 3 dagen verlof diende te nemen. Want de 2 maandagen ben ik sowieso vrij en woensdag was een feestdag.

Maar zodra het maandag werd, begon ik al moeite te hebben dat de week zo snel gedaan zal zijn. Dat het bijna tijd ging zijn dat ik terug moet gaan werken.

Elke ochtend dat ik op stond, dacht ik aan mijn werk. Dat ik niet wilde dat we alweer een dag dichter bij dinsdag 7 mei waren. Elke avond ging ik slapen, teleurgesteld dat er weer een dag voorbij was.

En zo is het zondagavond. Ik duik zo dadelijk mijn bedje in en morgen breekt de laatste vrije dag aan. Oke ik hoef dan maar 4 dagen te werken en het is weeral weekend, maar ik kijk er niet naar uit.

Ik ben heel blij met mijn vrije maandagen, maar ik ben altijd zo moe na een dagje werken. Niet vanwege mijn takenpakket. Maar wel vanwege het sociale aspect. Continu opletten wat je doet, zegt en afwachten of iemand met je onverwachts een gesprek aanknoopt. Er zijn teveel prikkels en die zijn overweldigend.

Dan kijk ik uit naar die momenten dat mijn beide collega’s er niet zijn. Zodat ik rustig naar een Spotify-afspeellijst kan luisteren terwijl ik mijn werk doe. Hierdoor kan ik mij afsluiten van de wereld en even niet teveel zorgen maken van wat er rondom mij gebeurd.

Ik kan nu al zeggen en bevestigen, maar full-time werken zal ik nooit meer doen.

Btw: ik heb wel de zaligste collega’s ooit ! ♥
Deel het op:

2 maanden

Het duurde twee maanden tot ik deze middag eindelijk het telefoonnummer van het ziekenhuis induwde.

- Met de afsprakendienst van het ziekenhuis.

- Goedendag, u spreekt met Karen. Ik had graag mijn afspraak met dokter Endocrinoloog voor 17 mei geannuleerd.

- Mag ik uw geboortedatum aub?

- 6 augustus 89

- En uw achternaam?

- *gaat dat hier natuurlijk niet schrijven*

- Oke dank u wel mevrouw. Oke de afspraak is geannuleerd. Was dat alles mevrouw?

- Ja dank u wel.

- Oke dan wens ik u nog een fijne dag en een prettig weekend.

- Hetzelfde voor u.

En toen legde ik met een grote glimlach de telefoon neer. Ik stelde het 2 maanden uit. Uiteindelijk was dit maar een 5 minuten durende telefoongesprek. šŸ¤¦
Deel het op:

1 week verlof

Terwijl ik donderdag op de scooter zat, besefte ik dat mijn hoofd op ontploffen stond. Ik stond op ontploffen. Ik kwam op mijn werk aan, opende onmiddellijk de verlofplanning voor de komende weken om te zien wanneer ik een week verlof kon nemen.

Ik had al verlof gepland staan voor dinsdag 31 april, want maandag werk ik niet en woensdag is het een nationale feestdag. Ik vroeg nadien aan mijn collega’s of het oke was, indien ik 2 en 3 mei ook verlof zou nemen. Dat was geen probleem.

Dus. Ik heb over 2 weken een week verlof en ik kijk er enorm naar uit. Want ik heb het nodig…

Gisteren is mijn emmer overgelopen over iets banaals. Een gsm, telefoon en een glazen bokaal vlogen door de woonkamer. Ik heb gehuild. Hij vroeg wat er door mijn hoofd ging. Op dat moment kwam alles er uit. Heel persoonlijke zaken, waarin ik twijfelde over alles. Waarin hij liet zien dat hij mij echt heel graag zag.

Op het ene moment denk ik dat het goed gaat. Op het andere moment kan de wereld ontploffen en wil ik liefst wegkruipen in een hoekje. En dat.. in amper een week tijd.
Deel het op: