Timelapse Middelkerke 30 juli 2016

Gisteren ging ik mijn zus opzoeken die twee weken aan de zee zit. Ze had al foto’s gestuurd van het uitzicht dat ze hadden, maar toen ik het in het echt zag, dacht ik wow. Ik hing de GoPro aan het raam en maakte onderstaande timelapse van 8u foto’s nemen (6 per minuut). Kijk zeker in HD!

Timelapse Middelkerke 30 juli 2016

Familiespel special – Qwirkle

Dit bericht verscheen eerst op Gamebrain.be.

Qwirkle - voorkantIk hoor je al denken, een gezelschapsspel op een gaming-website? Waarom niet? Tenslotte is dit een spel dat je alleen of met meerdere mensen kan spelen en probeer je te winnen. Er worden zelfs wedstrijden en bijeenkomsten gehouden om gezelschapsspellen te spelen, net zoals je dat bij DoTA 2 en League of Legends hebt. En geef nu zelf toe, na enkele spelletjes Rummikub en UNO ben je wel toe aan iets nieuws op vakantie. Daarnaast kan je met een gezelschapsspel een avond met vrienden op vrolijken, zonder de tv op te zetten en iedereen op zijn smartphone bezig is. Graag deel ik met jou de leukste gezelschapsspellen die je zeker eens gespeeld moet hebben. Lees verder “Familiespel special – Qwirkle”

Familiespel special – Qwirkle

Klein Karentje

Het afgelopen jaar hield mijn zus zich bezig met oude filmpjes over te zetten in digitale versie. Vorig jaar maakten we als verrassing voor mijn ouders enkele filmpjes na en goten we dat in 1 grote. Hier en daar wat knip-en-plakwerk, zorgde ervoor dat het leek dat mijn vader mee in het complot zat.

Het begon met een scène waar we ook onze nicht voor hadden ingeschakeld. Ons mama dacht dat het een foto was, tot ze na een paar seconden door had dat het om een filmpje ging. Door mijn knip-en-plakwerk wilde ze zelfs niet geloven dat ons papa er totaal niets mee te maken had. Uiteindelijk geloofde ze het wel. Missie geslaagd, filmpje was super 😀 Ik kan het helaas niet aan jullie laten zien, vanwege privacy enzo. Maar.. Afgelopen maand vroeg ik of ze dan ook oude videobanden over kon zetten naar digitaal toen ons mama riep: “oh ik heb nog enkele oude filmpjes op een tape staan.” Dus mijn zus heeft zo’n videoband omgezet en hierbij een filmpje van een klein meisje, dat een jaar en een maand was. 😀

Video

Stoppen met school.

Afgelopen weekend pakte ik mijn ERP om te studeren. Ik legde het weer weg en sprak met mijn vriend. Uren.

Maandagochtend ging het niet. Ik wilde niet gaan werken. Ik ging toch maar besloot dat ik die avond langs wilde gaan bij mijn ouders. Om te praten over wat ik dacht. Ik stuurde een sms naar mama en werd door haar uitgenodigd om te blijven eten.

Heel de maandag heb ik nagedacht en hoe dichter we bij 16u45 kwamen (dan is de werkdag gedaan), hoe meer overtuigd ik was: “ik stop”.

Uiteindelijk bij mijn ouders gezellig gegeten en vlak na het eten gooide ik het eruit: “ik wilde eigenlijk jullie mening maar ik heb al besloten dat ik gewoon stop met school. Geen examens.”

Ik was op. Er is door de school vanalles beloofd, dat uiteindelijk maar een heel klein beetje is uitgekomen. Ik heb met mijn gezondheid gesukkeld, ik heb dagen gehad dat ik liever mijn bed in bleef dan te gaan werken. Ik heb verscheidene keren zelf aan de alarmbel getrokken en alleen maar aan mezelf gedacht.

Ik voel me ook niet meer lekker in mijn vel en het idee dat ik nog twee keer door enorme stress zou moeten gaan. Nee, dat zag ik niet zitten.

Dus ik stop met school. Per direct.

En ik ga nu terug op mezelf focussen (als in terug beter gaan eten en hopen dat we tegen het einde van de zomer -5 kilo wegen – liefst meer maar we zien wel)

Stoppen met school.

CS:GO – Tetris + Studio 100

Ik speelde weer enkele spelletjes CS:GO met mijn zus en broer, waarbij ik een nieuwe term leerde en je het geluid van de tv hoorde.

CS:GO – Tetris + Studio 100

CS:GO – een familiespel?

Heel wat jaren geleden speelden we thuis, over ons thuisnetwerk, geregeld multiplayer-games. Speedy Egbert, Revolt, Midtown Madness, Age of Empires, … Samen met mijn 2 zussen en broer (mijn jongste zusje was, toen nog een baby/peuter) speelden we heel wat uurtjes. Af en toe werd het gezelschap vergroot door mijn neef die langs kwam (hoi Wolfer). Gezelschapsspelletjes waren toen niet populair in ons gezin (dat veranderde wel met de jaren). Nog een spel dat we vroeger vaak samen speelden, was Counter-Strike.

De afgelopen jaren was ik het een beetje uit het oog verloren. Tot eind vorig jaar een zus bij me bleef slapen. Zij liet mij een filmpje zien van Sovietwomble. Een Youtuber die verschillende reeksen onder de noemer “Random Bullshittery” heeft, waaronder Counter-Strike. Oh jongens wat heb ik daarmee gelachen. En nu nog. Door het zien van de filmpjes, kreeg ik weer zin om het spel te spelen. Via Steam kocht ik het spel aan (momenteel 13,99 EUR). Mijn stijl was roestig, ik was bar slecht en ik schaamde mij enorm. Ook was het zoeken hoe en wat. Het stak eigenlijk een beetje tegen, dat het zo slecht ging. Dus ik liet het even voor wat het was, maar ergens begin dit jaar begon ik opnieuw. De smaak had ik snel te pakken en ondertussen zit ik op 108 speluren. Inclusief misschien op een 2-3u afk zijn.

Ondertussen hebben al mijn zussen en broer het spel ook (sommigen eerder en sommigen later dan mij) en spelen we regelmatig (met de 1 al wat meer dan de ander) enkele games samen. Zoals vorige week. Toen speelde ik samen met mijn twee jongste zussen en broer een ronde Demolition. Nadien stopte mijn jongste zus, waardoor wij nog een ronde Competitive speelden. En die 2 spelletjes, die heb ik opgenomen, bewerkt en de leukste stukken opgeladen op Youtube (geïnspireerd door Sovietwomble). Ik ben benieuwd wat jullie er van vinden:

CS:GO – een familiespel?

Lille

Vorige dinsdag was ik op school uitstap in Lille waar we een hogeschool bezochten. En dat was eigenlijk, onverwacht, een plezante dag. Iedereen vulde elkaar perfect aan in het Frans. Want neen, niemand kon vloeiend Frans, van ons groepje. Er waren soms momenten dat ik met hen dubbelcheckte wat ze wilden zeggen. Zo was er een moment dat ze aan de Franse studenten vroegen of de vragen goed geschreven waren want ze waren gecontroleerd door de docenten. De Franse studenten keken alsof ze enorm veel medelijden hadden met ons en niet durfden te zeggen dat er toch wel fouten in de vragen stonden. Ik vroeg aan mijn klasgenoten wat ze wilden weten. Bleek dat ze gewoon wilde weten of de vragen goed waren, want de docenten ze nog moesten nakijken. Ik vertaalde de voorgedane situatie en er werd hard gelachen door de Franse studenten. 🙂

We gingen met hen ook eventjes de stad in.

 photo 2015IMG_5415-2_zpsmpeoo1k5.jpg

 photo 2015IMG_5439-2_zpsiv9xrk80.jpg

 photo 2015IMG_5429-2_zpsxyjwjz4v.jpg

 photo 2015IMG_5434-2_zpsdkvmvepq.jpg

 photo 2015IMG_5431-2_zpsk8lyhez1.jpg

 photo 2015IMG_5440-2_zpsdwtd4lbw.jpg

 photo 2015IMG_5441-2_zpsvxktvwni.jpg

 photo 2015IMG_5467-2_zpslde4jirp.jpg

 photo 2015IMG_5464-2_zpsg2msxuqc.jpg

 photo 2015IMG_5462-2_zpsxxnt5lyf.jpg

 photo 2015IMG_5461-2_zpse0ivqfmb.jpg

 photo 2015IMG_5447-3_zpszwnoilys.jpg

 photo 2015IMG_5444-2_zpsvefurkgd.jpg

Lille

Mijn zus schreef over pesten

Vorige week was mijn zus op bezoek samen met haar vriend. Ze vertelde dat ze iets over pesten had geschreven op Facebook en een leerkracht reageerde dat ze zich “diep schaamt” dat ze het niet doorhad. Dus las ik het bericht via mijn vriend zijn profiel en vond het zo goed, dat ik het ook graag met jullie wil delen. Want pesten is zoals ze het zegt, eventjes een gespreksonderwerp (in de media, in gezinnen) tot er enkele dagen voorbij gaan, terwijl het voor velen helaas niet ophoudt na die enkele dagen.

Net als alle keren dat zoiets gebeurd zeg ik u dat het maar enkele weken (meestal 2 à 3) gespreksonderwerp is en daarna hoor je niets meer hierover tot de volgende zelfmoord-slachtoffer van pesterijen.

Gepest worden is zwaar, ik heb zelf jarenlang eronder geleden. Je voelt je minderwaardig en zelfs dom en lelijk, want dat is wat ze je noemen. Dit is deels blijvend, als je zwaar gepest bent geweest zal je altijd onzeker blijven over jezelf ondanks dat je positieve dingen blijft horen. Je blijft twijfelen. Soms lijkt het door je schooljaren heen dat er geen betering op komt en heb je schrik dat je op je werk later ook zo behandelt gaat worden. Want geef toe, er zijn nog steeds volwassenen die zich zo gedragen en nog steeds mensen pesten. Je leest erover dus waarom zou het bij jou anders gaan zijn. Soms lijkt er geen uitweg en dan denk je “wat als ik er nu niet meer ben”. Het lijkt een makkelijke zet. Maar dan denk je ook weer de pijn die je geeft aan je familie als je die stap zou zetten. Je voelt je gevangen. Wat nu?

Velen mogen nog zeggen dat je wel geweldig bent en dat je wel leuk uitziet of slim bent, maar je luistert eerder naar de pestkoppen. Waarom? Je zou toch haast denken dat er een reden is waarom ze je zo noemen? Ik bedoel, wie gaat er nu voor zijn plezier iemand zo neerhalen, toch? Mijn moeder zal me wel mooi noemen, maar ik ben dan ook haar kind dus ze moet haast wel. Je beste vriendin noemt je wel slim maar dat is vriendschap, in elkaar het beste zien en steunen. Je meter en peter zullen je geweldig noemen. Je grootouders, je tantes, je nonkels, … Iedereen geeft je complimentjes. Maar zijn ze dat niet verplicht om zo’n dingen te zeggen? Proberen ze je op te beuren met leugentjes? Om je niet te kwetsen van de mogelijke waarheid? Wat moet je nu geloven? Wat moet je denken? Zouden de pestkoppen dan toch ongelijk hebben? Of spreken zij nu echt wel de waarheid?

Maar het zwaarste van het gepest worden is niet wat ze over jou of over je familie zeggen maar dat je niet direct ergens heen kan. Je ouders kunnen niet veel voor je doen omdat het niet in je thuisomgeving gebeurd maar op school. Ze kunnen het school wel contacteren hierover maar wat kunnen ze meer doen? Van school wisselen is het probleem ontwijken en wilt niet direct zeggen dat je er niet gepest gaat worden. Leerkrachten kunnen niet zien hoe erg het is omdat ze maar enkele uren per week jou zien in je omgeving. Directie weet nog minder van alles af. Naar iemand toestappen om hierover te praten is moeilijk, vooral omdat je weet dat de pestkop je leven nog zuurder zal maken. En wat kan men doen? Zowel slachtoffer als pestkop zou begeleiding moeten krijgen. Slachtoffer moet hulp krijgen om alles te plaatsen maar de pestkop zou geholpen moeten worden want iemand die zoiets doet, daar moet toch meer aan de hand bij zijn? Waarom zou ie het plezant vinden om iemand zo miserabel te maken? Ook de ouders van beide partijen zouden ingelicht en begeleid moeten worden hoe zij in deze situaties met hun kind moeten omgaan. Maar dat gaat toch helemaal niet? Wat nu? En wat met omstaanders die niets doen? Of met de pestkop meedoen uit schrik om zelf gepest te worden?

Het was een zware schooltijd voor mij maar ik heb toch ergens geluk. Door deze helle jaren ben ik dankbaar voor de kleine dingen die anderen voor me doen. Mijn laatste schooljaar op een andere school was een toppertje. Wat voor deze mannen niet meer als normaal leek, was voor mij een reuze geschenk. Dankzij deze top gasten heb ik mijn schoolcarrière toch nog mooi kunnen afsluiten. Dankzij “mijn jongens” ben ik iets zelfverzekerder geworden en kan ik meer aan waardoor ik zover nu in het leven sta. Alsook ben ik mijn beste vriendin dankbaar dat zij er altijd voor mij was vanaf de dag dat we elkaar ontmoette. Tot die dag stond ik er alleen voor op school. 7 zware jaren alleen me er moeten doorvechten en niet geloofd worden hoe zwaar het was. De 2 volgende jaren werd er eindelijk begrepen dat het probleem toch wel groter was dan men dacht, dankzij haar. Maar nog steeds werd er niet veel aan gedaan. Nog steeds werd ik zwaar gepest. Maar ik was niet meer helemaal alleen.

Mijn zus schreef over pesten

Er is altijd licht aan het einde van de tunnel. #degrotemensenwereld

Alleen is dat er niet altijd in 1,2,3… Bij mij heeft het tussen mei 2012 en november 2013 heel lang geduurd voordat ik het licht zag. In 2013 zat ik zelfs een half jaar thuis met een depressie, wat een gevolg was van mijn toenmalige werkomgeving.

Het waren 6 maanden waarin:

  • ik heel diep heb gezeten,
  • ik probeerde om terug te gaan werken,
  • ik veel huilde,
  • ik veel over mezelf heb geleerd,
  • ik heb gemerkt dat depressie voor velen (en nog steeds) een ingebeelde ziekte is
  • ik mijn echte vrienden leerde kennen
  • ik veel heb gehad aan enkele online-vriendinnen (THANK YOU AGAIN! xxx)
  • ik 2 x per maand naar de psychologe ging
  • ik verschoot van sommige mensen

Maar het komt altijd goed ook al lijkt de tunnel zo lang. Het komt echt goed!

Er is altijd licht aan het einde van de tunnel. #degrotemensenwereld

Hoera, 1 jaar!

Het begon ooit als een kijkstage van mijn middelbare school. We moesten met iemand van het hoger jaar een dagje mee stage lopen op een bedrijf. Ik had daar weinig zin in, want nieuwe mensen kennen in een nieuwe omgeving vind ik behoorlijk angstig. Uiteindelijk valt het allemaal wel mee hoor, maar ik blijf het altijd erg moeilijk en beangstigend vinden. Dat dagje meelopen vond ik heel leuk en dat liet ik dezelfde avond nog aan dat stagebedrijf weten. Net voor het nieuwe schooljaar begon, kreeg ik al een e-mail van hen: “Hoi, jij bent onze nieuwe stagiaire.” Nog nooit ging ik met zoveel plezier de eerste schooldag tegemoet.

Als 17 jarige liep ik stage op de claimsafdeling van een maritiem, internationaal bedrijf. Ik maakte er dossiertjes aan, klasseerde, vroeg documenten op en zorgde ook voor cargoverzekering (ik vroeg ze aan 🙂 ). Allemaal heel interessant en mijn interesse voor de logistieke wereld was volledig losgebarsten. In de zomervakantie mocht ik vakantiewerk doen op de customer service afdeling van het bedrijf. Toen bleek dat ik het werk sneller in orde had gebracht dan voorzien, mocht ik mijn stagementor (Julie) en haar collega (Marleen) gaan helpen. En dat vond ik heel leuk.

Bron: Cartoonstock.com
Bron: Cartoonstock.com

Ik hield nog contact met Julie, we stuurden af en toe een mailtje naar elkaar en plots begon ik aan de hogeschool van Antwerpen. Ik studeerde Bedrijfsmanagement met de afstudeerrichting Logistiek Management, maar besloot in de zomer van 2011 daarmee te stoppen. Ik begon aan de slag als manifestbediende bij een bedrijf, kwam nadien terecht bij een ander bedrijf als quotatie/booking-desk medewerker. Helaas was dat verhaal maar van korte duur door opzegging van een agentencontract. Dat contract werd door een bedrijf achter de hoek overgenomen, net zoals dat van mij. Al kreeg ik er nog de functies van import en exportmanifest erbij.

Dat werk was op zich heel leuk, ik heb soms afgezien, maar ik vond het echt heel leuk om te doen. Toen ik mijn contract daar tekende, kreeg ik een overzicht van de vloer te zien en zag ik vooral mannennamen staan. Nog zoiets dat ik beangstigend vind. Het is pas sinds mijn relatie dat ik iets meer contact heb met jongens, maar daarvoor … ik kon ze allemaal op 1 hand tellen. Ik voelde me nooit op mijn gemak bij hen (als in: “Wat moet ik in hemelsnaam tegen hen zeggen?” – Niet dat ik een babbelkous ben bij meisjes hoor. 🙂 ) Toen ik er dan begon en zag dat er tussen de twee grote eilanden een boekenkast stond, dacht ik: “Oh nee alleen maar mannen.” De mannen aan mijn eilandje zijn de grootste schatten die ik ben tegengekomen.

Bron: De Standaard
Bron: De Standaard

Dus toen ik eind januari 2015 plots een mail kreeg van Julie of ik geïnteresseerd was in een job bij hen op de afdeling, was ik compleet verrast. Een heel weekend heb ik liggen twijfelen of ik zou toestemmen op een gesprek. EEN GESPREK! Niet of ik een contract wilde tekenen. Nee, een GESPREK! Het was zondagavond dat ik uiteindelijk een mailtje naar Julie stuurde: “Ik wil wel een gesprek.” Ik sprak dan op een avond af met Marleen (zij is de manager). Dat gesprek was leuk. Het leek alsof we elkaar echt jaren kende en op een sollicitatiegesprek leek het totaal niet. Al werden er wel vragen gesteld, uiteraard. Ze moest dit bespreken met haar baas, maar als ik het zag zitten, dan zou ik de job hebben.

Ik besloot er voor te gaan en tekende mijn contract op 04 februari 2015. De dag erna bracht ik mijn toenmalig bedrijf op de hoogte van mijn ontslag. Vanwege de nieuwe wetgeving in 2014, was mijn opzegperiode zeer kort. Ook omdat het nieuwe, huidige bedrijf mij graag zo snel mogelijk in dienst wilde. Ik zal het nooit vergeten, het moment dat ik het zei. Ik voelde mij zo schuldig dat ik mijn ontslag gaf, dat ik het hen ook liet weten: “Kijk dit is gewoon een opportuniteit voor mij. Ik ben daar begonnen als stagiaire, ik deed het enorm graag, ik ken de dames, het is dichter bij huis (maar dan echt.. Amper 10 minuten onderweg!), het is uitdagend… Maar ik geef eerlijk toe, ik heb schrik dat het misschien toch op niets uitdraait.” Ik kreeg te horen dat ze het jammer vonden dat ik vertrok en mocht het op niets uitdraaien, dat ik altijd een seintje mocht geven…

Bron: http://from-another-perspective.tumblr.com/

En zo begon ik op 23 februari 2015 als claimsassistente op deze firma. Dat maakt dat het vandaag 1 jaar geleden is. In dit jaar is er zoveel gebeurd, maar ik heb nog geen enkel moment spijt gehad van mijn beslissing. Dat er nog maar zoveel mogen komen!

Hoera, 1 jaar!