Doorgaan naar hoofdcontent

Het leek onmogelijk

De afgelopen week was een rollercoaster van emoties. Ik leek zwanger te zijn.

Het was onverwacht, ondanks dat we er al een jaar mee bezig zijn (vooral mentaal). Ik had eind november besloten om even te stoppen met mijn gewicht en dat zwanger worden.

En toen nam ik vorige week een zwangerschapstest. Heel vaag verscheen er een streepje. De ochtend nadien terug. Op de middag kocht ik er nog een. Die was negatief. ‘s Avonds kocht ik er nog. Allemaal positief. Vrijdagochtend deed ik de ClearBlue digital test, 1-2 weken en een plusje verschenen.

Het leek er echt op dat ik zwanger was. Ik maakte een afspraak bij de dokter voor maandagochtend. Ik liet bloed prikken. De dokter zei dat het nog wel vroeg was en dat het misschien niets was. Maar als de testen positief waren, dan was ik zwanger.

Gisterenavond kreeg ik de uitslag van het bloedonderzoek en bleek dat ik niet zwanger was. De dokter zei dat ik waarschijnlijk wel zwanger ben geweest. Er kwam nog van alles, maar het enige dat ik hoorde was dat ze 2 keer getest hebben en dat ik bloedverlies kon verwachten.

Bloedverlies dat ik gisteren zachtjes had gemerkt, maar wilde negeren. Bloedverlies dat ik vandaag niet kan negeren.

Ik heb gisterenavond non-stop gehuild. Teleurgesteld in mijn lichaam. Teleurgesteld want ik was heel graag zwanger geweest. Teleurgesteld dat ik vorige week die tests heb gedaan. Als ik die niet had gehad, had ik gedacht dat mijn menstruatie van zelf is gekomen. Dan was ik fier geweest op mijn lichaam.

Deze ochtend zag ik bovenstaand plaatje op instagram stories en het kwam op geen beter moment voorbij.  Want uiteindelijk, had ik toch wel schrik voor de zwangerschap met mijn lichaam. Ik wilde nog minsten 10 kilo afvallen. Om nog een beter lichaam te hebben voor een toekomstig kindje.

We zullen niet weten of het ‘vruchtje’ levensvatbaar was of dat mijn lichaam zei: “wij zijn er niet klaar voor”, maar ik ben wel blij dat ik positieve zwangerschaptesten heb gehad. Het gaf moed, dat ik wel zwanger kan worden en dat ik zeker niet mag opgeven. Want dat was 1 van mijn grootste angsten, dat ik niet zwanger kon worden.

Dus mijn doel voor 2019 is om nog eens 10 kilo aftevallen, als het zelfs kan 15 kilo en ondertussen gewoon genieten van het leven en niet bezig zijn met zwanger te worden.

We blijven dromen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hulp inschakelen?

Afgelopen zondag waren mijn schoonouders op bezoek. Tot het moment dat ze aankwamen, had ik er weinig zin in. Maar dat heb ik de afgelopen jaren vaak gehad wanneer we bezoek gingen ontvangen. Plannen maken in een goede bui en achteraf denken: ooh ik wil helemaal niet sociaal doen. Oeps. Klein beetje gesproken tot mijn schoonmoeder plots begon: "Karen hoe gaat het met je?" Ik reageerde er gewoon normaal op waarna ik merkte dat ze moed verzamelde. "Ja ik vraag het maar, omdat ik echt met je inzit maar het niet durfde te vragen omdat ik merkte dat je er niet graag over spreekt. Alleen merk ik nu aan je dat je echt wel beter in je vel voelt." En toen op dat moment besefte ik dat ik me inderdaad wel veel beter in mijn vel voel. Ja er zijn momenten dat het minder gaat, maar over het algemeen gaat het goed. Ik flirt momenteel met een gewicht dat al gemakkelijk 10 jaar geleden is dat ik nog op de weegschaal heb zien staan. Ik heb ook aangegeven aan de overheid dat ik de kom

Een lachend gezichtje

Geen idee of ik dit hier eigenlijk moet delen, maar ik doe het wel. Want het is voor mij een heel belangrijk onderdeel van al wat er de afgelopen jaren is gebeurd. Ik heb de afgelopen jaren redelijk wat ovulatietesten gekocht en gebruikt gehad. Nieuwsgierig. Of ik ooit een positieve test zou hebben. Nieuwsgierig of ik wel ovuleerde. Nieuwsgierig wanneer ik ovuleerde. Gewoon nieuwsgierig.  Heel wat jaren en testen later, heb ik afgelopen week mijn allereerste positieve test gehad. De dag ervoor viel het mij op dat ik meer afscheiding had dan normaal. Als ik het niet zou vergeten, zou ik de ochtend nadien een test doen. Maar ik ken mezelf, dan moet ik 's ochtends dringend naar de wc en vergeet ik het. Tot ik die ochtend wakker werd, gevoelige borsten. Heel gevoelig. Onmiddellijk dacht ik aan de afscheiding van de dag ervoor. Ik ging naar de wc, nam een test en eigenlijk vrij snel kreeg ik een resultaat. Het was de allereerste keer dat ik een positieve ovulatietest had. Die smile op h

Na regen komt zonneschijn

"Mama, ik heb het gevoel dat mijn leven te goed gaat op dit moment. Alles gaat zo goed, alles zit mij zo goed mee, dat ik bang ben dat er iets ergs gebeurd en ik terug bij af ben." Karen - 07/06/2021 Twijfels. Verspreid over meerdere jaren, liet ik bij verschillende mensen, die nauw aan mijn hart liggen, weten dat ik twijfels had. Over de relatie. Ook aan hém. Maar elke keer borg ik de twijfels weer weg. "Het is een inbeelding Karen. Je moet zo niet denken." Begin dit jaar staken de twijfels weer op. Erger deze keer. Daar zat 2020 voor iets tussen. Ik had dat jaar meer conversaties gevoerd met mensen online dan dat ik met hém praatte. Onze gesprekken gingen meestal over koetjes en kalfjes, terwijl bij de mensen online het soms heel diepzinnig ging. Het was helemaal anders. We zitten op een ander niveau. Ook de verhalen van mijn zussen, die zo liefdevol vertellen over hun echtgenoten dat die hun verrassen met briefjes in brooddozen of in huis. Die ten huwelijk gevraa