Vroegtijdig

Wij zijn deze namiddag naar de gynaecoloog geweest. Ik had een afspraak gemaakt, voor het geval dat. Ik vertelde wat er allemaal gebeurd was en hij opende mijn elektronisch dossier. 
“Je bent inderdaad zwanger geweest.”
Hij legde uit dat je van het zwangerschapshormoon een waarde van minstens 4 nodig hebt in je bloed om zwanger te zijn. Bij mij was dat 43. Niet veel, maar het was er wel. Dat deed eigenlijk wel deugd om te horen. 
Dat ik achteraf bloedingen heb gehad, wijst dus op een vroegtijdig miskraam. Dit wordt blijkbaar ook wel een biochemische miskraam genoemd. Ik haalde dit even van de ZNA website:
Wanneer het embryo zich wel innestelt begint de βhCG-uitscheiding in het bloed van de vrouw en is ze zwanger (spontaan of na fertiliteitsbehandeling). 
Initieel is de βhCG-waarde erg laag. Er zijn op dat moment dan ook geen uiterlijke tekenen van een zwangerschap en echografisch kan de zwangerschap niet opgespoord worden. Deze fase noemen we de biochemische fase.  
Bij een doorgaande zwangerschap zal deze hoeveelheid βhCG  volgens een bepaald patroon stijgen (de waarde verdubbelt zich om de 2 dagen).
Het is helaas ook mogelijk dat een zwangerschap zich na deze biochemische fase zich niet verder ontwikkelt.  We spreken dan van een biochemische zwangerschap. 
Maw een biochemische zwangerschap is een zwangerschap die al zeer vroeg stopt met groeien, waarbij aanvankelijk wel stijgende βhCG- waarden werden gedetecteerd, die daarna verdwijnen,  en waar dus nooit een echografisch beeld van een  zwangerschap kon gezien worden. 
Er is van alles gezegd. Vooral dat het heel positief nieuws was dat ik een spontane bevruchting heb gehad. Misschien jammer dat het niets is geworden, maar het is en blijft positief nieuws. Het werpt zijn vruchten af, dat afvallen. 
Verder vertelde ik ook dat ik zeer emotioneel ben, een wrak eigenlijk. Ook snauw ik mijn man voor het minste af, terwijl hij echt niets verkeerd doet. Ik heb ook onmiddellijk spijt hiervan en begin dan te huilen. Waar ik afgelopen dagen verschillende keren in tranen barstte, omdat ik niet wist van waar het kwam, vertelde de gynaecoloog dat het gewoon mijn hormonen zijn die terug een balans zoeken na de zwangerschap.
Toen we terug buiten waren, heb ik nog enkele keren tranen gelaten.
Want ik ben zwanger geweest. Al was het maar van korte duur.
Deel het op:

0 reacties:

Een reactie posten