It takes time.

2018 was een zwaar jaar. Ik wilde zwanger worden (dat wil ik nog steeds) maar moest ook afvallen. Dit werd psychologisch heel moeilijk. In mei / juni bleef ik hangen op een gewicht en dat lukte niet om er vanaf te geraken. Ik zag het ook niet meer zitten.

Daarom werd december voor mij ook een maand van vergeet alles en geniet van het leven. Dat merkte ik aan mijn gewicht, ik kwam 3-5 kilo terug bij.

Begin januari kwam er dan het nieuws dat ik even zwanger ben geweest. Het was dan wel niet levensvatbaar maar het kwam wel als een geschenk uit de hemel. Ik zei/schreef toen al dat het goed nieuws was dat ik zwanger kon worden. Maar ik besefte nog niet volledig wat een impact het heeft in mijn hoofd. Het is pas afgelopen weekend, toen ik er met een vriendin over sprak, dat ik het besefte.

Voorheen was ik altijd zo bezig met af te vallen om zwanger te worden, een slechte cyclus hebben (ofwel geen), mindere eicellen,… Dat ik heel 2018 heb geleefd maar niet met veel rust. Ik was constant bezig met zwanger worden en af te vallen.

Afgelopen vrijdag had ik een afspraak bij de endocrinoloog en daar ben ik met zo'n slecht gevoel buiten gestapt dat ik twijfel om terug te gaan.

Dit stuurde ik afgelopen weekend naar een vriendin:

Het gaat al weer beter. Maar deze ochtend een afspraak gehad bij de endocrinoloog en die beviel mij minder goed. Ik ben de afgelopen 4 maanden blijkbaar 4 kilo terug bijgekomen (dat is veel, maar logische verklaring: ik heb me er even niet mee bezig gehouden). “Ja ik raad aan om een operatie te ondergaan want zo lukt het je niet.” Het was vooral de manier hoe ze het zei, dat bij mij heel hard aan kwam. Ik heb al aangegeven dat ik geen operatie wil, dat ik er wel over zal nadenken, maar er wordt niet in mij gesneden. Waarop ze antwoordt: “oke dan schrijf ik neer dat je dit weigert zodat ik over tien jaar niet hoef te zeggen: had ik maar operatie gesuggereert en hoef ik me niet gefaald te voelen als dokter”. Dat schoot helemaal in het verkeerde keelgat van mij. Ik heb een nieuwe afspraak in mei, maar ik sta momenteel niet te springen. Dan vertelt ze dat er een voorbereiding aan die operatie is van een jaar en dat het nadien nog 2 jaar duurt voor je zwanger mag worden.

Ik was fier op mezelf dat ik al besloten had dat ik dit jaar gewoon afwacht, maar minder de druk leg op zwanger te worden want dat de positieve testen van vorige maand mijn onzekerheid over zwanger worden heeft weg genomen. Dus dat ik vooral wil afvallen. En als ik dan pas over een jaar zwanger zou zijn, het minder erg is. Dat was anders dan vorig jaar. TOen heb ik me zoveel zorgen gemaakt. En dan gaat die dokter zo beginnen over falen als dokter en dat ik het niet kan en …

ik ben teleurgesteld in haar als dokter. ipv dat ze positief was dat er een positieve test was ( iets wat vroeger altijd een zeer-ver-van-mijn-bed-show leek te zijn), kreeg ik het gevoel dat er niets positief is uitgekomen uit vorig jaar. En dat doet zeer. Sorry voor de lange teksten. Het is nog vers.

Ik kreeg toen de vraag hoe ik bij die dokter ben terecht gekomen, waarop ik het volgende antwoordde:

Ik ben bij die dokter terechtgekomen via de gynaecoloog. De gynaecoloog zelf heeft ook al verschillende keren gezegd dat hij geen voorstander is van operaties. Ze wilt ook dat ik terug naar de diëtisten van het ziekenhuis ga, maar die geven elke keer dezelfde blabla en als je na 3 afspraken vraagt om eindelijk het te hebben over koolhydraatarm voedsel, kijken ze je nog vreemd aan. Hoe meer ik er over denk, hoe meer dat ik die endocrinoloog niet tof meer vind. De vorige afspraak werden we met vertraging binnengeroepen en stonden we op 5 minuten alweer buiten omdat ze teveel achter liep met afspraken. Daar heb je dan een halve dag verlof voor genomen. Vandaag was ze ook al 5 minuten te laat ( wij waren haar eerste afspraak!) en dan valt ze mij aan. Want zo voelde ik mij, aangevallen. Ik ben daar buiten gekomen en heb tegen mijn man gezegd dat ik haar een poepje ging laten ruiken en mijn best ging doen om tegen de volgende afspraak enorm goed af te vallen.

Maar goed, ik heb dus wel een potje gejankt op de afspraak en wel iets positiefs gehoord: bloed en leverwaarden zijn heel goed. Ik heb alleen last van een vitamine D tekort, net zoals de rest van de benelux. Zelfs mijn ijzer, waar ik anderhalf jaar meesukkelde was tip top in orde. :D

En nu is het pas echt tot besef gekomen: ik kan zwanger worden dus ik hoef me daar geen zorgen over maken. Nu enkel denken aan afvallen en dan zien we wel. We zijn sinds vrijdag al 3,1 kilo kwijt. Maar dat is geen officiële weging. Het telt pas als ik vrijdag mezelf weer weg.

Over de operatie wil ik nog zeggen, dat ik vind dat ze hier gewoon vorig jaar duidelijk over had moeten zijn. Zeggen dat ik veels te optimistisch was en dergelijke… Niet een jaar mij laten doen. Zij is de dokter, niet ik. Ik wil niet een jaar voorbereiding doen en dan twee jaar wachten voor ik officieel aan kinderen mag beginnen.

Genoeg geleuter voor vandaag. Als de tekst niet duidelijk is, I am sorry. Maar het is ook kwart voor 12 in de avond. En ik wilde dit vandaag nog posten 😊 waarschijnlijk ben ik de clue van deze post kwijt geraakt, maar dan schrijven we er een volgende keer over.

Tot de volgende x
Deel het op:

0 reacties:

Een reactie posten