Doorgaan naar hoofdcontent

Endocrinoloog

Ik schreef afgelopen week een post over mijn bezoek bij de hormonenspecialist. Dat kan je hier lezen (link opent in nieuw venster).

Ik denk er over om de afspraak in mei gewoon op te zeggen.

Ik stoor me enorm aan de manier waarop ze me behandelde tijdens de afspraak. Ja zij is dokter. Ik kan best geloven dat ze zich over 10 jaar gefaald zou voelen als ze me niets over de operatie zou gezegd hebben. Maar moet ze dit meedelen aan een patiënt? Is dat niet emotionele chantage ?

Dit doet me denken aan een paar jaar geleden. Toen hadden mijn man en ik een vervolgafspraak van 2u bij de bank voor onze lening. Wij komen daar binnen, benieuwd wat de manager van dat kantoor te zeggen heeft. Hij begint over verzekeringen etc en wij vertellen dat we toevallig bij onze verzekeringsagent zijn geweest. Het anderhalf uur dat nadien volgde, vertelde hij hoe teleurgesteld hij was dat een collega zijn werk heeft overgenomen terwijl hij al het werk heeft gedaan. Wij vertelden hem dat deze verzekeringsagent echt al de agent is van mijn man zijn familie toen hij kind was. Mijn man begon zich schuldig te voelen en plots zegt die manager: “Oh ik moet mijn kinderen gaan halen. Sorry tijd uit oog verloren.” Onze tijd was nog niet om ! Gelukkig hebben we onze lening gekregen van hem, maar toen dat rond was, zijn we onmiddellijk van kantoor verandert.

Om terug te komen op de dokter, ze wist van minuut 1 dat ik graag kinderen wil en ze kon in de computer mijn gevecht met mijn gewicht zien. Toch wacht ze om na een jaar te melden dat ze dit een onmogelijke opdracht vindt, gezien mijn geschiedenis en best een operatie moet ondergaan. Een operatie waar je je een jaar op moet voorbereiden en nadien nog eens 2 jaar moeten wachten voor je zwanger mag worden.

GIRL ik had nu een operatie kunnen hebben en over 2 jaar mama zijn. Niet echt. Want ik wil geen operatie. Niet nu. Niet over twintig jaar. Ik ken 7 mensen in mijn omgeving die zo’n operatie hebben gedaan. Geen van de 7 heeft er goede ervaringen mee.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hulp inschakelen?

Afgelopen zondag waren mijn schoonouders op bezoek. Tot het moment dat ze aankwamen, had ik er weinig zin in. Maar dat heb ik de afgelopen jaren vaak gehad wanneer we bezoek gingen ontvangen. Plannen maken in een goede bui en achteraf denken: ooh ik wil helemaal niet sociaal doen. Oeps. Klein beetje gesproken tot mijn schoonmoeder plots begon: "Karen hoe gaat het met je?" Ik reageerde er gewoon normaal op waarna ik merkte dat ze moed verzamelde. "Ja ik vraag het maar, omdat ik echt met je inzit maar het niet durfde te vragen omdat ik merkte dat je er niet graag over spreekt. Alleen merk ik nu aan je dat je echt wel beter in je vel voelt." En toen op dat moment besefte ik dat ik me inderdaad wel veel beter in mijn vel voel. Ja er zijn momenten dat het minder gaat, maar over het algemeen gaat het goed. Ik flirt momenteel met een gewicht dat al gemakkelijk 10 jaar geleden is dat ik nog op de weegschaal heb zien staan. Ik heb ook aangegeven aan de overheid dat ik de kom

Een lachend gezichtje

Geen idee of ik dit hier eigenlijk moet delen, maar ik doe het wel. Want het is voor mij een heel belangrijk onderdeel van al wat er de afgelopen jaren is gebeurd. Ik heb de afgelopen jaren redelijk wat ovulatietesten gekocht en gebruikt gehad. Nieuwsgierig. Of ik ooit een positieve test zou hebben. Nieuwsgierig of ik wel ovuleerde. Nieuwsgierig wanneer ik ovuleerde. Gewoon nieuwsgierig.  Heel wat jaren en testen later, heb ik afgelopen week mijn allereerste positieve test gehad. De dag ervoor viel het mij op dat ik meer afscheiding had dan normaal. Als ik het niet zou vergeten, zou ik de ochtend nadien een test doen. Maar ik ken mezelf, dan moet ik 's ochtends dringend naar de wc en vergeet ik het. Tot ik die ochtend wakker werd, gevoelige borsten. Heel gevoelig. Onmiddellijk dacht ik aan de afscheiding van de dag ervoor. Ik ging naar de wc, nam een test en eigenlijk vrij snel kreeg ik een resultaat. Het was de allereerste keer dat ik een positieve ovulatietest had. Die smile op h

Na regen komt zonneschijn

"Mama, ik heb het gevoel dat mijn leven te goed gaat op dit moment. Alles gaat zo goed, alles zit mij zo goed mee, dat ik bang ben dat er iets ergs gebeurd en ik terug bij af ben." Karen - 07/06/2021 Twijfels. Verspreid over meerdere jaren, liet ik bij verschillende mensen, die nauw aan mijn hart liggen, weten dat ik twijfels had. Over de relatie. Ook aan hém. Maar elke keer borg ik de twijfels weer weg. "Het is een inbeelding Karen. Je moet zo niet denken." Begin dit jaar staken de twijfels weer op. Erger deze keer. Daar zat 2020 voor iets tussen. Ik had dat jaar meer conversaties gevoerd met mensen online dan dat ik met hém praatte. Onze gesprekken gingen meestal over koetjes en kalfjes, terwijl bij de mensen online het soms heel diepzinnig ging. Het was helemaal anders. We zitten op een ander niveau. Ook de verhalen van mijn zussen, die zo liefdevol vertellen over hun echtgenoten dat die hun verrassen met briefjes in brooddozen of in huis. Die ten huwelijk gevraa