Doorgaan naar hoofdcontent

10 dagen thuis

Afgelopen vrijdag mocht ik mijn out of office instellen. “Terug op dinsdag 07 mei.” Ik was best fier omdat ik hiervoor enkel 3 dagen verlof diende te nemen. Want de 2 maandagen ben ik sowieso vrij en woensdag was een feestdag.

Maar zodra het maandag werd, begon ik al moeite te hebben dat de week zo snel gedaan zal zijn. Dat het bijna tijd ging zijn dat ik terug moet gaan werken.

Elke ochtend dat ik op stond, dacht ik aan mijn werk. Dat ik niet wilde dat we alweer een dag dichter bij dinsdag 7 mei waren. Elke avond ging ik slapen, teleurgesteld dat er weer een dag voorbij was.

En zo is het zondagavond. Ik duik zo dadelijk mijn bedje in en morgen breekt de laatste vrije dag aan. Oke ik hoef dan maar 4 dagen te werken en het is weeral weekend, maar ik kijk er niet naar uit.

Ik ben heel blij met mijn vrije maandagen, maar ik ben altijd zo moe na een dagje werken. Niet vanwege mijn takenpakket. Maar wel vanwege het sociale aspect. Continu opletten wat je doet, zegt en afwachten of iemand met je onverwachts een gesprek aanknoopt. Er zijn teveel prikkels en die zijn overweldigend.

Dan kijk ik uit naar die momenten dat mijn beide collega’s er niet zijn. Zodat ik rustig naar een Spotify-afspeellijst kan luisteren terwijl ik mijn werk doe. Hierdoor kan ik mij afsluiten van de wereld en even niet teveel zorgen maken van wat er rondom mij gebeurd.

Ik kan nu al zeggen en bevestigen, maar full-time werken zal ik nooit meer doen.

Btw: ik heb wel de zaligste collega’s ooit ! ♥

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hulp inschakelen?

Afgelopen zondag waren mijn schoonouders op bezoek. Tot het moment dat ze aankwamen, had ik er weinig zin in. Maar dat heb ik de afgelopen jaren vaak gehad wanneer we bezoek gingen ontvangen. Plannen maken in een goede bui en achteraf denken: ooh ik wil helemaal niet sociaal doen. Oeps. Klein beetje gesproken tot mijn schoonmoeder plots begon: "Karen hoe gaat het met je?" Ik reageerde er gewoon normaal op waarna ik merkte dat ze moed verzamelde. "Ja ik vraag het maar, omdat ik echt met je inzit maar het niet durfde te vragen omdat ik merkte dat je er niet graag over spreekt. Alleen merk ik nu aan je dat je echt wel beter in je vel voelt." En toen op dat moment besefte ik dat ik me inderdaad wel veel beter in mijn vel voel. Ja er zijn momenten dat het minder gaat, maar over het algemeen gaat het goed. Ik flirt momenteel met een gewicht dat al gemakkelijk 10 jaar geleden is dat ik nog op de weegschaal heb zien staan. Ik heb ook aangegeven aan de overheid dat ik de kom

Een lachend gezichtje

Geen idee of ik dit hier eigenlijk moet delen, maar ik doe het wel. Want het is voor mij een heel belangrijk onderdeel van al wat er de afgelopen jaren is gebeurd. Ik heb de afgelopen jaren redelijk wat ovulatietesten gekocht en gebruikt gehad. Nieuwsgierig. Of ik ooit een positieve test zou hebben. Nieuwsgierig of ik wel ovuleerde. Nieuwsgierig wanneer ik ovuleerde. Gewoon nieuwsgierig.  Heel wat jaren en testen later, heb ik afgelopen week mijn allereerste positieve test gehad. De dag ervoor viel het mij op dat ik meer afscheiding had dan normaal. Als ik het niet zou vergeten, zou ik de ochtend nadien een test doen. Maar ik ken mezelf, dan moet ik 's ochtends dringend naar de wc en vergeet ik het. Tot ik die ochtend wakker werd, gevoelige borsten. Heel gevoelig. Onmiddellijk dacht ik aan de afscheiding van de dag ervoor. Ik ging naar de wc, nam een test en eigenlijk vrij snel kreeg ik een resultaat. Het was de allereerste keer dat ik een positieve ovulatietest had. Die smile op h

Na regen komt zonneschijn

"Mama, ik heb het gevoel dat mijn leven te goed gaat op dit moment. Alles gaat zo goed, alles zit mij zo goed mee, dat ik bang ben dat er iets ergs gebeurd en ik terug bij af ben." Karen - 07/06/2021 Twijfels. Verspreid over meerdere jaren, liet ik bij verschillende mensen, die nauw aan mijn hart liggen, weten dat ik twijfels had. Over de relatie. Ook aan hém. Maar elke keer borg ik de twijfels weer weg. "Het is een inbeelding Karen. Je moet zo niet denken." Begin dit jaar staken de twijfels weer op. Erger deze keer. Daar zat 2020 voor iets tussen. Ik had dat jaar meer conversaties gevoerd met mensen online dan dat ik met hém praatte. Onze gesprekken gingen meestal over koetjes en kalfjes, terwijl bij de mensen online het soms heel diepzinnig ging. Het was helemaal anders. We zitten op een ander niveau. Ook de verhalen van mijn zussen, die zo liefdevol vertellen over hun echtgenoten dat die hun verrassen met briefjes in brooddozen of in huis. Die ten huwelijk gevraa