Doorgaan naar hoofdcontent

Rotnacht

Gisterenavond ging ik slapen om 22.30u. Dan kon ik er vandaag zeker vroeg uit en een terug beetje oefenen om te lopen. Want dat doe ik sinds vorige week.

Om middernacht word ik wakker en moet ik dringend naar de wc.

Nadien begin ik te woelen in bed, armen die in slaap vallen, vervelend gevoel.

Om 3u word ik weer wakker, van het gevoel dat ik terug dringend naar de wc moet. Ik doe de deur open, merk dat het op de gang frisser is en dat voelt goed. Terwijl ik beneden kom, merk ik dat er iets meer aan de hand is. Mijn dijen doen zeer. Mijn buik doet zeer.

Ik zit toch even op de wc, maar val bijna om van de slaap. Ik ga naar de medicijnenkast en pak er een Buscopan Forte en een pijnstiller uit. In de kamer laat ik de deur open, want het is er echt veels te warm. Nadeel is wel, de katten komen onmiddellijk de kamer ingelopen. Watson begint te prrrr tot en met. Recht in je oor.

Ondertussen begint de pijn in mijn dijen en mijn buik erger te worden. En dan valt de realisatie. Wat als ik de afgelopen twee weken af en toe lichte bloedingen heb gehad en 2 pijnlijke steken in het begin heb gehad, door een eisprong ? Terwijl ik dit bedenk, puf ik de pijn weg met af en toe een kreun.

Het gevoel dat ik nu ervaar, doet me denken aan begin dit jaar, toen ik een miskraam kreeg. En vorig jaar, toen ik met pillen ervoor zorgde dat mijn baarmoeder een reset kreeg.

Terwijl ik dit schrijf, zit ik als een zombie achter de pc. Moe, maar ook misselijk. Ik wil graag iets eten, maar ik durf niet. Voorlopig geen pijn meer.

Maar het is wel een besef dat ik toch echt wel verder moet gaan met afvallen. Mijn lichaam is zoekende. En doet zijn best. Maar is nog niet 10% zoals het hoort te zijn.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hulp inschakelen?

Afgelopen zondag waren mijn schoonouders op bezoek. Tot het moment dat ze aankwamen, had ik er weinig zin in. Maar dat heb ik de afgelopen jaren vaak gehad wanneer we bezoek gingen ontvangen. Plannen maken in een goede bui en achteraf denken: ooh ik wil helemaal niet sociaal doen. Oeps. Klein beetje gesproken tot mijn schoonmoeder plots begon: "Karen hoe gaat het met je?" Ik reageerde er gewoon normaal op waarna ik merkte dat ze moed verzamelde. "Ja ik vraag het maar, omdat ik echt met je inzit maar het niet durfde te vragen omdat ik merkte dat je er niet graag over spreekt. Alleen merk ik nu aan je dat je echt wel beter in je vel voelt." En toen op dat moment besefte ik dat ik me inderdaad wel veel beter in mijn vel voel. Ja er zijn momenten dat het minder gaat, maar over het algemeen gaat het goed. Ik flirt momenteel met een gewicht dat al gemakkelijk 10 jaar geleden is dat ik nog op de weegschaal heb zien staan. Ik heb ook aangegeven aan de overheid dat ik de kom

Een lachend gezichtje

Geen idee of ik dit hier eigenlijk moet delen, maar ik doe het wel. Want het is voor mij een heel belangrijk onderdeel van al wat er de afgelopen jaren is gebeurd. Ik heb de afgelopen jaren redelijk wat ovulatietesten gekocht en gebruikt gehad. Nieuwsgierig. Of ik ooit een positieve test zou hebben. Nieuwsgierig of ik wel ovuleerde. Nieuwsgierig wanneer ik ovuleerde. Gewoon nieuwsgierig.  Heel wat jaren en testen later, heb ik afgelopen week mijn allereerste positieve test gehad. De dag ervoor viel het mij op dat ik meer afscheiding had dan normaal. Als ik het niet zou vergeten, zou ik de ochtend nadien een test doen. Maar ik ken mezelf, dan moet ik 's ochtends dringend naar de wc en vergeet ik het. Tot ik die ochtend wakker werd, gevoelige borsten. Heel gevoelig. Onmiddellijk dacht ik aan de afscheiding van de dag ervoor. Ik ging naar de wc, nam een test en eigenlijk vrij snel kreeg ik een resultaat. Het was de allereerste keer dat ik een positieve ovulatietest had. Die smile op h

Na regen komt zonneschijn

"Mama, ik heb het gevoel dat mijn leven te goed gaat op dit moment. Alles gaat zo goed, alles zit mij zo goed mee, dat ik bang ben dat er iets ergs gebeurd en ik terug bij af ben." Karen - 07/06/2021 Twijfels. Verspreid over meerdere jaren, liet ik bij verschillende mensen, die nauw aan mijn hart liggen, weten dat ik twijfels had. Over de relatie. Ook aan hém. Maar elke keer borg ik de twijfels weer weg. "Het is een inbeelding Karen. Je moet zo niet denken." Begin dit jaar staken de twijfels weer op. Erger deze keer. Daar zat 2020 voor iets tussen. Ik had dat jaar meer conversaties gevoerd met mensen online dan dat ik met hém praatte. Onze gesprekken gingen meestal over koetjes en kalfjes, terwijl bij de mensen online het soms heel diepzinnig ging. Het was helemaal anders. We zitten op een ander niveau. Ook de verhalen van mijn zussen, die zo liefdevol vertellen over hun echtgenoten dat die hun verrassen met briefjes in brooddozen of in huis. Die ten huwelijk gevraa