Rotnacht

Gisterenavond ging ik slapen om 22.30u. Dan kon ik er vandaag zeker vroeg uit en een terug beetje oefenen om te lopen. Want dat doe ik sinds vorige week.

Om middernacht word ik wakker en moet ik dringend naar de wc.

Nadien begin ik te woelen in bed, armen die in slaap vallen, vervelend gevoel.

Om 3u word ik weer wakker, van het gevoel dat ik terug dringend naar de wc moet. Ik doe de deur open, merk dat het op de gang frisser is en dat voelt goed. Terwijl ik beneden kom, merk ik dat er iets meer aan de hand is. Mijn dijen doen zeer. Mijn buik doet zeer.

Ik zit toch even op de wc, maar val bijna om van de slaap. Ik ga naar de medicijnenkast en pak er een Buscopan Forte en een pijnstiller uit. In de kamer laat ik de deur open, want het is er echt veels te warm. Nadeel is wel, de katten komen onmiddellijk de kamer ingelopen. Watson begint te prrrr tot en met. Recht in je oor.

Ondertussen begint de pijn in mijn dijen en mijn buik erger te worden. En dan valt de realisatie. Wat als ik de afgelopen twee weken af en toe lichte bloedingen heb gehad en 2 pijnlijke steken in het begin heb gehad, door een eisprong ? Terwijl ik dit bedenk, puf ik de pijn weg met af en toe een kreun.

Het gevoel dat ik nu ervaar, doet me denken aan begin dit jaar, toen ik een miskraam kreeg. En vorig jaar, toen ik met pillen ervoor zorgde dat mijn baarmoeder een reset kreeg.

Terwijl ik dit schrijf, zit ik als een zombie achter de pc. Moe, maar ook misselijk. Ik wil graag iets eten, maar ik durf niet. Voorlopig geen pijn meer.

Maar het is wel een besef dat ik toch echt wel verder moet gaan met afvallen. Mijn lichaam is zoekende. En doet zijn best. Maar is nog niet 10% zoals het hoort te zijn.
Deel het op:

0 reacties:

Een reactie posten