Doorgaan naar hoofdcontent

Een switch?

Hoi, hallo, goededag.

In deze post schreef ik dat ik contact had opgenomen met mijn werk om 2 dagen te gaan werken. Ik kreeg een telefoontje terug dat het niet mogelijk was en ze vroegen of ik echt geen 4 dagen kon komen werken. Ergens snap ik wel dat ze die vraag stellen, maar ik gaf in het telefoongesprek duidelijk aan dat ik zoveel uren echt niet meer aankan vanwege de prikkels. Dus ik heb ook weer het gevoel van: Mijn gezondheid is niet belangrijk. Want terug 4 dagen werken, is mijn gezondheid opgeven voor hen.

Dus ik besloot om gewoon terug naar de dokter te gaan, maar schreef me ondertussen ook al bij VDAB als werkende maar op zoek naar een nieuwe uitdaging. Verder had ik ook een afspraak bij de adviserende geneesheer van het ziekenfonds. En dat heeft weer een nieuw idee voor mijn toekomst geleid. Met als resultaat: Ik weet het niet meer.


Tijdens het gesprek werden er vragen gesteld over het waarom ik thuis zat, of er een reden was van mijn gedachten en dergelijke. Ook werd er gevraagd wat het grootste probleem was van werken. Ik reageerde heel snel: Mensen. Toen vroeg de geneesheer wat ik zoal gedaan heb de afgelopen maanden. Ik vertelde hem dat ik vrijwel dagelijks game, met anderen praat online en dat dit echt van 's ochtends tot 's avonds laat is. Het was even muisstil. Ik dacht: Hier komt het, hij gaat zeggen dat ik verslaafd ben.
"Is het misschien niet een idee om iets in de informatica te gaan doen? Om te leren hoe de computer werkt? Het is ook de ideale job, want daar zoeken ze echt mensen met kennis en maakt het niet uit hoe sociaal je bent. Jij hebt de sleutel tot die zwarte doos, dus je mag zo vreemd zijn als je wil, jij bent heel waardevol." - de geneesheer
En toen kreeg ik een soort van hallelujah moment. Want in het 6de en 7de middelbaar heb ik getwijfeld over mijn verdere schoolcarrière: Logistiek of informatica. Ik wilde heel graag verder studeren in informatica, maar mijn leerkracht ICT raadde me dat af vanwege de wiskunde. Dus ben ik Logistiek gaan studeren.

Verder zei ik in 2015: Als ik ooit weg zou gaan bij dit huidige bedrijf, dan is het gedaan in de maritieme wereld. Ik ben als stagiaire begonnen bij dit bedrijf, ben dan gaan studeren in de logistiek en heb in het hele proces wel ergens gewerkt (manifest, douane, import, export, transshipment,...) en nu bij de claims in het bedrijf waar ik stage had gelopen. Het einde van een logistiek transport. En dus ook een mooi symbolisch einde van een carrière in de maritieme wereld. De cirkel is rond.

Ergens speelde de afgelopen jaren wel het idee van omscholing tot informaticus in mijn hoofd, maar ik was het eigenlijk helemaal vergeten. Tot de geneesheer het zei. Ik vertelde het hem achteraf en hij vond dat dit toch wel een teken was dat ik er echt voor moest gaan. Maar op mijn eigen tempo. Niet te gehaast en dus niet zomaar een beslissing maken. Wat een mens ♥

Dus hier zit ik, achter mijn pc, denkende: Ja ik wil dat allemaal heel graag, maar hoe. Morgen heb ik een afspraak met de arbeidsgeneesheer van mijn werk. Dat zou normaal gezien er voor moeten zorgen dat ik ontslagen word door mijn werk. Hierna ga ik waarschijnlijk jobcoaching ofzoiets volgen en hopelijk kunnen zij mij helpen bij een carriéreswitch/opleiding.

Het is allemaal spannend, de toekomst is compleet anders en ik weet niet goed wat ik er van moet verwachten. Voorlopig blijf ik voor mezelf kiezen en zien we wel wat er op ons pad komt.

Liefs,
Karen

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hulp inschakelen?

Afgelopen zondag waren mijn schoonouders op bezoek. Tot het moment dat ze aankwamen, had ik er weinig zin in. Maar dat heb ik de afgelopen jaren vaak gehad wanneer we bezoek gingen ontvangen. Plannen maken in een goede bui en achteraf denken: ooh ik wil helemaal niet sociaal doen. Oeps. Klein beetje gesproken tot mijn schoonmoeder plots begon: "Karen hoe gaat het met je?" Ik reageerde er gewoon normaal op waarna ik merkte dat ze moed verzamelde. "Ja ik vraag het maar, omdat ik echt met je inzit maar het niet durfde te vragen omdat ik merkte dat je er niet graag over spreekt. Alleen merk ik nu aan je dat je echt wel beter in je vel voelt." En toen op dat moment besefte ik dat ik me inderdaad wel veel beter in mijn vel voel. Ja er zijn momenten dat het minder gaat, maar over het algemeen gaat het goed. Ik flirt momenteel met een gewicht dat al gemakkelijk 10 jaar geleden is dat ik nog op de weegschaal heb zien staan. Ik heb ook aangegeven aan de overheid dat ik de kom

Een lachend gezichtje

Geen idee of ik dit hier eigenlijk moet delen, maar ik doe het wel. Want het is voor mij een heel belangrijk onderdeel van al wat er de afgelopen jaren is gebeurd. Ik heb de afgelopen jaren redelijk wat ovulatietesten gekocht en gebruikt gehad. Nieuwsgierig. Of ik ooit een positieve test zou hebben. Nieuwsgierig of ik wel ovuleerde. Nieuwsgierig wanneer ik ovuleerde. Gewoon nieuwsgierig.  Heel wat jaren en testen later, heb ik afgelopen week mijn allereerste positieve test gehad. De dag ervoor viel het mij op dat ik meer afscheiding had dan normaal. Als ik het niet zou vergeten, zou ik de ochtend nadien een test doen. Maar ik ken mezelf, dan moet ik 's ochtends dringend naar de wc en vergeet ik het. Tot ik die ochtend wakker werd, gevoelige borsten. Heel gevoelig. Onmiddellijk dacht ik aan de afscheiding van de dag ervoor. Ik ging naar de wc, nam een test en eigenlijk vrij snel kreeg ik een resultaat. Het was de allereerste keer dat ik een positieve ovulatietest had. Die smile op h

Na regen komt zonneschijn

"Mama, ik heb het gevoel dat mijn leven te goed gaat op dit moment. Alles gaat zo goed, alles zit mij zo goed mee, dat ik bang ben dat er iets ergs gebeurd en ik terug bij af ben." Karen - 07/06/2021 Twijfels. Verspreid over meerdere jaren, liet ik bij verschillende mensen, die nauw aan mijn hart liggen, weten dat ik twijfels had. Over de relatie. Ook aan hém. Maar elke keer borg ik de twijfels weer weg. "Het is een inbeelding Karen. Je moet zo niet denken." Begin dit jaar staken de twijfels weer op. Erger deze keer. Daar zat 2020 voor iets tussen. Ik had dat jaar meer conversaties gevoerd met mensen online dan dat ik met hém praatte. Onze gesprekken gingen meestal over koetjes en kalfjes, terwijl bij de mensen online het soms heel diepzinnig ging. Het was helemaal anders. We zitten op een ander niveau. Ook de verhalen van mijn zussen, die zo liefdevol vertellen over hun echtgenoten dat die hun verrassen met briefjes in brooddozen of in huis. Die ten huwelijk gevraa