Doorgaan naar hoofdcontent

Na regen komt zonneschijn

"Mama, ik heb het gevoel dat mijn leven te goed gaat op dit moment. Alles gaat zo goed, alles zit mij zo goed mee, dat ik bang ben dat er iets ergs gebeurd en ik terug bij af ben." Karen - 07/06/2021

Twijfels. Verspreid over meerdere jaren, liet ik bij verschillende mensen, die nauw aan mijn hart liggen, weten dat ik twijfels had. Over de relatie. Ook aan hém. Maar elke keer borg ik de twijfels weer weg. "Het is een inbeelding Karen. Je moet zo niet denken."

Begin dit jaar staken de twijfels weer op. Erger deze keer. Daar zat 2020 voor iets tussen. Ik had dat jaar meer conversaties gevoerd met mensen online dan dat ik met hém praatte. Onze gesprekken gingen meestal over koetjes en kalfjes, terwijl bij de mensen online het soms heel diepzinnig ging. Het was helemaal anders. We zitten op een ander niveau.

Ook de verhalen van mijn zussen, die zo liefdevol vertellen over hun echtgenoten dat die hun verrassen met briefjes in brooddozen of in huis. Die ten huwelijk gevraagd zijn op elk hun eigen romantische manier. Terwijl ik hem heb moeten overtuigen om te trouwen. Dat had eigenlijk al een signaal moeten zijn. Maar ook de verschillende keren dat ik te horen kreeg: "Ja voor mij hoefde dat allemaal niet." "Het is maar een papiertje." Stoere praat? Misschien. 

Keek ik rondom mij heen, zag ik koppels die met elkaar overlegde en samen beslissingen maakten. Keek ik naar ons, zag ik een koppel waarbij de vrouw alle beslissingen maakte, zolang het binnen het budget bleef. Appartementje huren? Beslissing van de vrouw. Huisje kopen? Beslissing van de vrouw. Trouwen? Beslissing van de vrouw. Vakantie New York? Beslissing van de vrouw. Vakantie Slovenië? Beslissing van de vrouw. Zoveel beslissingen... weinig feedback van hém.

In februari besloot ik om even een weekendje naar mijn ouders te gaan. Afstand nemen. Want ik ben te hard aan het denken om te scheiden, dat ik niet naar de goede punten kijk. We spraken af dat hij mij niet contacteerde. Dat ik echt afstand nodig had. Het was moeilijk. Donderdagavond belde ik hem. We hebben een uur getelefoneerd. Het deed me deugd. We hebben gepraat. Dieper gesprek. We sloten het gesprek af en ik keek uit om weer naar huis te gaan. Ik sloot mijn ogen.

Tot mijn mama plots in de kamer stond. Ze had net een telefoongesprek gehad met hém. En daar zat ik. In mijn pyjama. Samen met mijn mama op het bed. Het gevoel dat ik net daarvoor had, sloeg volledig om. Tranen vloeiden. Het idee dat hij naar mij had geluisterd, verdween in het niets. Hij vertelde andere dingen aan mijn mama dan wat we hadden besproken. "Mama, ik denk dat het gedaan is." zei ik in tranen. 

Zondagnamiddag ben ik terug naar huis gegaan. Want ik vond het erg dat hij alleen thuis was, terwijl ik de dag ervoor aan hem heb laten weten dat ik wilde scheiden. 

In de periode die volgde, ging ik door een dal heen. Ik moest werk gaan zoeken, om dan een eigen plekje te vinden. We gingen dan pas de scheiding inzetten. Alleen... het leek zo moeilijk. Op eigen benen staan is een voltijdse job. Ik zag het niet zitten. Ik begon te panikeren bij het idee om 5 dagen in de week te gaan werken. Voltijds. Geen tijd voor mezelf. Negatief denken... Ik solliciteerde voor een functie, maar tijdens het proces (een brief, 2 gesprekken en mogelijks een derde gesprek) merkte ik dat ik me er echt niet fijn bij voelde. Ik haakte af. Ik zag het niet meer zitten.

Tot begin mei, dacht ik: "Op mijn eigen benen staan? Zomer 2022. Eerder zal me niet lukken." Want eerst moet je al een paar maanden gewerkt hebben, vooraleer ze je vertrouwen voor een lening aan te gaan. Of te huren. Dan is er nog de zoektocht. Huren gaat iets sneller, maar kopen duurt ook nog eens een paar maanden. Daarnaast nog de scheiding, die we pas gaan inzetten wanneer ik eigen plekje heb. Zomer 2022.

Ondertussen zat ik ook nog met het probleem ACV en werkloosheidsuitkering. Ik had vorig jaar een dossier ingediend en heb sindsdien geen reactie gehad. Hij verwachtte dat er nog een uitkering ging komen. Ik moest het regelen. Maar ACV heeft lange wachttijden. Extra stress. Ga ik toch nog een uitkering krijgen of niet? Hij bleef mij continu vragen stellen. Het gaf me meer stress.

En toen.. ging ik op VDAB kijken. Opleidingen. .NET ontwikkelaar. Klonk interessant. Ik was net weer begonnen met een FiveM servertje. Iets wat ik zo leuk vind. En ik wil meer weten. Ik wil andere dingen doen. Ik vind coderen zo leuk. Ik snap er alleen nog niets van. Ik wil het snappen. Maar ik heb begeleiding nodig. Dus die opleiding, die overigens gratis is, zou mij in max 8 maanden kunnen klaarstomen voor .NET ontwikkelaar. Paar daagjes getwijfeld, maar uiteindelijk schreef ik me in voor de infosessie. Deze is aanstaande donderdag en ik kijk er even hard naar uit als een dagje pretpark! Pluspuntje!

In tussentijd kreeg ik bericht van ACV. Indien ik nog controlekaarten voor de paar maanden van 2020 zou kunnen binnenbrengen, dan zouden ze de uitbetaling van de uitkering in orde brengen. Zo gezegd, zo gedaan. Vorige week woensdag stond het geld dan ook effectief op de rekening. Pluspuntje!

Ik maakte verder een afspraak bij de bank. Kon hij in het huis blijven wonen, mits uitkopen van mij? Dat was de grote vraag. Dit was iets wat hij heel graag wou. En wat ik heel gemakkelijk zou vinden: geen stress om het huis te verkopen. Kort antwoord op de vraag: "Ja!" Pluspuntje!

Door deze afspraak kwam ik ook te weten wat ik dan normaal gezien ga krijgen als uitkoopsom. Het opende heel wat deuren voor me. Ben ik tevreden? Jup! Pluspuntje!

Aanstaande donderdag had ik normaal gezien om 10u10 een afspraak voor een tweede vaccinatie. Alleen... gisteren kreeg ik te horen dat de infosessie om 10u was. "FML" riep ik luid in de auto toen ik het mailtje las. Ik kwam thuis, belde onmiddellijk het vaccinatiedorp en vroeg zo lief mogelijk of ik de afspraak nog kon verzetten. Ze stelde eerst 9u30 voor die dag, maar dat was nog nipt, aangezien het 20minuten rijden is en je ook 15minuten moet wachten in de wachtkamer. Zelfs als ik vroeger aankwam... De persoon hoorde mijn aarzeling al, toen ze zei: "Vanavond om 19u kan ook nog?". Oh wat was ik haar dankbaar. Ik zit hier ondertussen met een gevoeligere/stijvere arm, helemaal klaar met de vaccinatie. Pluspuntje!

De zoektocht naar een eigen plekje kan bijna beginnen. Eerst nog een afspraak maken bij de notaris. Daar heb ik vorige week een e-mail voor gestuurd #ikhaatbellen. Maar ik denk dat ik deze week toch maar een telefoontje ga plegen. Zodra we die afspraak gehad hebben, heb ik misschien een beter idee van de tijdspanne. Ik gok dat ik sowieso vanaf september kan beginnen met zoeken. Vanaf oktober heb ik weer recht op uitkeringen en hoop ik in tussentijd ook gestart te zijn met de opleiding (na selectie). Voorlopig ga ik op zoek naar een huurappartementje, of de koopwoonst moet echt IDEAAL zijn. Met ideaal bedoel ik dan: rust, natuur en een geweldig uitzicht. Maar ook dit geeft een goed gevoel aan. Pluspuntje!

Mijn hormonen? Ik merk verandering. Lage rugpijn bij ovulatie. Stress? Week uitstel van maandstonden. Ontspanning. Maandstonden zijn er. Buikpijn en krampen. Snoepbuien. Oh zeker. Prikkelbaar. Jup. Hevige bloeding de tweede dag. Jup. Max 6 dagen bloedingen. Jup. Vind ik maandstonden leuk? Niet vanwege de kwaaltjes. Maar ik ben wel blij dat het zo gaat. Het voelt... vrouwelijk aan. Pluspuntje! 

Waar ik begin dit jaar zo tegen op zag, kijk ik er nu zo positief naar toe, dat ik me er echt gelukkig bij voel. Ik weet dat het best bizar is en misschien zelfs egoïstisch kan lijken. Het is eigenlijk egoïstisch. Maar na 10+ jaar aan anderen gedacht te hebben, denk ik nu even helemaal aan mezelf. Ik heb zin om alleen te wonen. Ik heb zin om de woning in te kleding. Ik heb zin om te gaan winkelen voor boodschappen. Ik heb zin om de opleiding te starten en elke dag bezig te zijn. Ik kijk uit om voltijds te gaan werken. Ik heb zin om uitstapjes te gaan maken en op pad te zijn (binnenkort mijn eerste uitstapje !) Ik voel me zo goed. 

En toch is er daar een heel klein stemmetje dat zegt: "Maar het kan zo weer omslaan." Alleen... dikke middelvinger stemmetje. Nu gaat het goed. Ik leef in het nu en dat is nu perfect. Ik ben gelukkig. Heel gelukkig.

Dus ik sluit bij deze de post af met een selfie en bijpassende quote:


"You glow differently when you are actually happy."

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een lachend gezichtje

Geen idee of ik dit hier eigenlijk moet delen, maar ik doe het wel. Want het is voor mij een heel belangrijk onderdeel van al wat er de afgelopen jaren is gebeurd. Ik heb de afgelopen jaren redelijk wat ovulatietesten gekocht en gebruikt gehad. Nieuwsgierig. Of ik ooit een positieve test zou hebben. Nieuwsgierig of ik wel ovuleerde. Nieuwsgierig wanneer ik ovuleerde. Gewoon nieuwsgierig.  Heel wat jaren en testen later, heb ik afgelopen week mijn allereerste positieve test gehad. De dag ervoor viel het mij op dat ik meer afscheiding had dan normaal. Als ik het niet zou vergeten, zou ik de ochtend nadien een test doen. Maar ik ken mezelf, dan moet ik 's ochtends dringend naar de wc en vergeet ik het. Tot ik die ochtend wakker werd, gevoelige borsten. Heel gevoelig. Onmiddellijk dacht ik aan de afscheiding van de dag ervoor. Ik ging naar de wc, nam een test en eigenlijk vrij snel kreeg ik een resultaat. Het was de allereerste keer dat ik een positieve ovulatietest had. Die smile op h

Hulp inschakelen?

Afgelopen zondag waren mijn schoonouders op bezoek. Tot het moment dat ze aankwamen, had ik er weinig zin in. Maar dat heb ik de afgelopen jaren vaak gehad wanneer we bezoek gingen ontvangen. Plannen maken in een goede bui en achteraf denken: ooh ik wil helemaal niet sociaal doen. Oeps. Klein beetje gesproken tot mijn schoonmoeder plots begon: "Karen hoe gaat het met je?" Ik reageerde er gewoon normaal op waarna ik merkte dat ze moed verzamelde. "Ja ik vraag het maar, omdat ik echt met je inzit maar het niet durfde te vragen omdat ik merkte dat je er niet graag over spreekt. Alleen merk ik nu aan je dat je echt wel beter in je vel voelt." En toen op dat moment besefte ik dat ik me inderdaad wel veel beter in mijn vel voel. Ja er zijn momenten dat het minder gaat, maar over het algemeen gaat het goed. Ik flirt momenteel met een gewicht dat al gemakkelijk 10 jaar geleden is dat ik nog op de weegschaal heb zien staan. Ik heb ook aangegeven aan de overheid dat ik de kom

Terug een blog-blog ...

Al langer speelde ik met het idee om mijn blog van Tumblr over te brengen naar een ander medium. Maar ik vond niet direct wat ik zocht. Grotendeels omdat ik met mijn hoofd bij Wordpress bleef hangen. En daar moet je betalen wanneer je je eigen domein naam wil gebruiken. Of zo begreep ik het toch. In ieder geval, afgelopen weekend zocht ik op andere kenwoorden en keek ik ook naar andere mediums ipv Wordpress. Hallo Blogger ! Het redirecten van www.kavabo.be naar dit medium duurde even lang als al mijn posts van dit jaar van Tumblr over te kopiëren, maar het is me gelukt. Net op tijd, want ik stond op het punt om mijn handdoek in de ring te gooien :) De reden van wissel is voornamelijk omdat men bij Tumblr niet echt kan reageren onder de posts. Niet dat ik vaak reactie had, maar het idee dat mensen kunnen reageren is toch wel fijner. Dus, ik heb weer een echte blog-blog, like in the good old days. :D