Doorgaan naar hoofdcontent

Een post dat in concept stond.

Dit schreef ik eind november. Ik weet niet zo zeer waar ik uiteindelijk heen wilde met deze post. Allezja, half want het was een terugblik op de maanden die gepasseerd zijn. Hij is niet af. Maar ik ga hem toch delen.


En zo stond december alweer voor de deur. Hoi! Wat zijn de afgelopen maanden voorbij gevlogen. Dat was het... 

hallo december


In juni schreef ik nog hoe ik over al zin in had en dat is nog niet veranderd. Elke dag is nog steeds wennen. De ene dag gaat het uiteraard al beter dan de andere, maar ik heb zin in dit nieuwe leven. De zomer maanden vlogen voorbij. Ik sprak af met vrienden en voor mijn verjaardag een weekendje naar Antwerpen. Dat het een geweldige zomer was, dat kan ik beamen. Halverwege augustus kreeg ik ook het verlossende berichtje dat ik eind die maand kon beginnen met de cursus. EINDELIJK. Ik zag het helemaal zitten.

We zijn eind november en mijn leven ziet er helemaal anders uit. De cursus ? Die ben ik gestopt. Het is allemaal heel lief en aardig, maar die opleiding was niet voor mij weggelegd. Totaal niet. Zelfstudie met begeleiding. Ik kreeg meer de wubbes van de begeleiding waardoor ik minder en minder zin kreeg in heel het onderwerp. Wanneer ik aangaf dat ik moeite had met een stuk, werd het weggewuifd als: "Het zijn gewoon regels en meer moet je er niet achter zoeken." Maar dat lukte me niet. Ik probeerde het te vergelijken met de gel die je op een processor moet smeren, maar dat mocht niet baten. 

Ook kreeg ik het gevoel dat ik me aanstelde en dat ik niet om kon gaan met deadlines terwijl ik jaren in de maritieme wereld heb gewerkt waar deadlines duizenden euros konden kosten als je ze niet haalde. De welbekende zin: "Ja maar in het echte werkleven" kwam ook naar voren en toen was het voor mij eigenlijk al wel klaar. Doet me aan al die keren denken dat leerkrachten het zeiden en ik uiteindelijk in het echte werkleven kwam en iets heel anders meemaakte.

Ik deed gewoon door. Want ik wilde echt wel gaan werken in de IT, gaan programmeren leek me zo leuk. Maar deze opleiding bracht echt stress met zich mee. Diverse huilbuien omdat ik het zo graag wou. Mijn broer die mij probeerde te helpen, die me meer uitleg gaf dan de opleiding zelf en die zei: "dit is niet hoe het normaal gaat wanneer je gaat werken". Ik begon ondertussen al te kijken of ik niet op een andere manier dit kon gaan doen, want waar ik het nu deed... Ik voelde me er niet fijn meer bij.

Half oktober kwam er ook nog bij dat de EOT werd getekend, ofwel de echtscheiding met onderlinge toestemming. Daar spraken we dingen af.. Ik ging mee bij betalen voor zaken en achteraf hoor ik van hem dat hij eigenlijk sommige dingen toch niet gebruikt. Ik was om te koken. Dus het ging eigenlijk even niet goed. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Na regen komt zonneschijn

"Mama, ik heb het gevoel dat mijn leven te goed gaat op dit moment. Alles gaat zo goed, alles zit mij zo goed mee, dat ik bang ben dat er iets ergs gebeurd en ik terug bij af ben." Karen - 07/06/2021 Twijfels. Verspreid over meerdere jaren, liet ik bij verschillende mensen, die nauw aan mijn hart liggen, weten dat ik twijfels had. Over de relatie. Ook aan hém. Maar elke keer borg ik de twijfels weer weg. "Het is een inbeelding Karen. Je moet zo niet denken." Begin dit jaar staken de twijfels weer op. Erger deze keer. Daar zat 2020 voor iets tussen. Ik had dat jaar meer conversaties gevoerd met mensen online dan dat ik met hém praatte. Onze gesprekken gingen meestal over koetjes en kalfjes, terwijl bij de mensen online het soms heel diepzinnig ging. Het was helemaal anders. We zitten op een ander niveau. Ook de verhalen van mijn zussen, die zo liefdevol vertellen over hun echtgenoten dat die hun verrassen met briefjes in brooddozen of in huis. Die ten huwelijk gevraa

Rust zacht

Afgelopen maand kregen mijn man en ik te horen dat zijn grootvader, langs vaderskant, was opgenomen in het ziekenhuis. Het ging niet heel goed. Het leek er op dat hij begon op te geven na maanden vechten met zijn gezondheid. Zaterdag 21 maart kregen we telefoon dat de kinderen zo snel mogelijk naar het ziekenhuis moesten komen. Enkel de kinderen, geen aangetrouwde kinderen. Want, corona... Om 15u kregen we dan een bericht van zijn ouders dat Vava gestorven was. Een grote man. Een beer. Een lang leven achter de rug. Geleefd in Congo. Vertrokken uit Congo. De grote teddybeer van de familie. Vorige week dinsdag vernamen we dat mijn man zijn grootmoeder, langs moederskant, koorts had. Ze werd als corona positief beschouwd. Het ging stilletjes aan minder goed met haar. Ze begon wel minder te eten en drinken. Tot ze daar mee stopte. Gisteren besloten ze om haar een pijnstilling te geven en gaven de dokters haar maar 12 tot 48u te leven. Deze ochtend kregen we dan bericht dat ze rustig is h

Hulp inschakelen?

Afgelopen zondag waren mijn schoonouders op bezoek. Tot het moment dat ze aankwamen, had ik er weinig zin in. Maar dat heb ik de afgelopen jaren vaak gehad wanneer we bezoek gingen ontvangen. Plannen maken in een goede bui en achteraf denken: ooh ik wil helemaal niet sociaal doen. Oeps. Klein beetje gesproken tot mijn schoonmoeder plots begon: "Karen hoe gaat het met je?" Ik reageerde er gewoon normaal op waarna ik merkte dat ze moed verzamelde. "Ja ik vraag het maar, omdat ik echt met je inzit maar het niet durfde te vragen omdat ik merkte dat je er niet graag over spreekt. Alleen merk ik nu aan je dat je echt wel beter in je vel voelt." En toen op dat moment besefte ik dat ik me inderdaad wel veel beter in mijn vel voel. Ja er zijn momenten dat het minder gaat, maar over het algemeen gaat het goed. Ik flirt momenteel met een gewicht dat al gemakkelijk 10 jaar geleden is dat ik nog op de weegschaal heb zien staan. Ik heb ook aangegeven aan de overheid dat ik de kom